— 340 — 



zoude doen nederdalen, en, aan den voet des kokers, een ander 

 kamertje voor den waarnemer , die het punt moest opteekenen , 

 waar elke nedergevallen kogel den grond bereikte. Aan het boven- 

 einde van den koker was een kastje, door ijzeren platen , zoo stevig 

 mogelijk, aan de steenen wanden der schacht verbonden, opdat 

 het in geene schuddende beweging van den koker zoude kunnen 

 deelen , en in dat kastje, dat door een week lederen bekleedsel 

 tot een afgesloten geheel met den koker was verbonden , werden de 

 kogels opgehangen. De kogels, die 270 wigtjes wogen, waren uit 

 een hard metaal-mengsel vervaardigd en zeer zorgvuldig gedraaid 

 en gepolijst. Aan iederen van hen was een fijne draad bevestigd, 

 die door eene kleine opening, in de bovenplaat van het kastje, 

 werd heen gestoken , en daar door eene tang werd gevat. Op den , 

 in het afgesloten kastje hangenden , kogel waren twee mikroskopen 

 gerigt, door welke de minste beweging in den kogel zich verraden 

 moest, en de kogel werd, hoe lang het duren raogt, niet los ge- 

 laten , zoo lang hij nog eenige beweging deed bespeuren. Was hij 

 geheel in rust gekomen, dan werd de tang, die het draadje vast- 

 hield, geopend, en de kogel viel in zijne afgeslotene ruimte neder. 

 Onder den koker was een blok van beukenhout geplaatst, bestaande 

 uit negen kleinere blokken, zoo naauwkeurig mogelijk aan elkander 

 verbonden en met de houtvezels in een' loodregten stand. De ruimte 

 die, tusschen het ondereinde van den koker en het blok, nood- 

 wendig vrij moest blijven, was, onder het vallen der kogels, door 

 een' lederen mantel afgesloten, en elke kogel maakte, op het hou- 

 ten blok, een'en scherp begrensden indruk, waardoor het punt, 

 waar hij den grond had bereikt, zich met juistheid liet bepalen. 

 In de kleine opening, door welke de korte draden der kogels, als 

 zij zouden nedervallen , gestoken waren , werd , vóór de proefne- 

 mingen, de fijne draad van een lang paslood gehangen, dat het 

 beukenblok beneden bereikte, en daarop, met juistheid, het voet- 

 punt van de loodlijn moest aanwijzen. Door uitmeting werd dan 

 verder bepaald, op welken afstand en in welke rigting, met be- 

 trekking tot het voetpunt dier loodlijn , elke kogel op den grond 

 was nedergevallen. 



