— 348 — 



denzelfden stand in de ruimte te behouden, maar zij kan dit niet, 

 daar zij altijd door de loodlijn moet blijven loopen , die, van oogen- 

 blik tot oogenblik, andere standen in de ruimte aanneemt. De ho- 

 rizon van eene plaats buiten de polen der aarde staat niet loodregt 

 op hare omwentelings-as, en moet dus ook, bij de wenteling der 

 aarde om hare as, zijnen stand in de ruimte gestadig veranderen. 

 Nu kunnen wij noch de standverandering van den horizon, noch 

 die van de schommelvlakte onmiddellijk waarnemen , maar wel de 

 standverandering die zij, met betrekking tot elkander, ondergaan; 

 en deze kan zich, daar de schommelvlakte altijd loodregt op den 

 horizon moet staan , alleen openbaren aan de rigting van de lijn , 

 waaronder die beide vlakken elkander doorsnijden. Die lijn wordt 

 door de heen en wedergaande bewegingen van het gewigt, over 

 den grond of over den horizon, geteekend. Zij laat zich bij vaste 

 punten van den grond of bij de streken van den horizon vergelij- 

 ken, maar zonder de hulp der wiskunde kan niet worden aange- 

 wezen, hoe groot hare verplaatsing, met betrekking tot die pun- 

 ten of streken, aan de verschillende deelen van de oppervlakte der 

 aarde wezen moet. De wiskunde leert echter dat , hoezeer de vlakte 

 van den horizon zich in de ruimte meer verplaatst, naar mate 

 men tot de evennachtslijn nadert, de lijn, onder welke die vlakken 

 elkander doorsnijden, in diezelfde mate, met betrekking tot vaste 

 punten van den horizon , kleinere plaatsveranderingen zal ondergaan. 

 De lijn van doorsnede, d. i. de lijn die de schommelingen van den 

 slinger over den grond teekenen, schijnt zich, alleen aan de polen, 

 juist in een etmaal eenmaal om te wentelen. Aan andere punten 

 van de oppervlakte der aarde draait zij zich op dezelfde wijze en 

 even regelmatig om , maar langzamer naar mate die plaatsen digter 

 bij de evennachtslijn zijn gelegen, en juist onder de evennachtslijn 

 schijnt zij geheel stil te staan. De snelheid, met welke de schom- 

 melvlakte zich schijnt om te draaijen , neemt, van de polen naar 

 de evennachtslijn regelmatig af, naar eene eenvoudige wet, maar die 

 zonder eenen term der wiskunde niet kan worden uitgedrukt. Naar 

 die wet moet de schommelvlakte, in de hoofdstad van ons rijk, in 

 den zin van het oosten naar het westen, eene geheele omwenteling 



