OVER DE BEHANDELING EN GENEZING DER IDIOTEN. 



(Naar het Beeusch.) 

 Met een naschrift, door J. VAN DER HOEVEN. 



xJat het idiotismus geneeslijk is, kan mea als eene zaak beschou- 

 wen, waarvoor, 15 of 16 jaren geleden, geene de minste hoop scheen 

 te wezen. Onder idiotismus verstaat men eene aangeborene of in deu 

 eersten leeftijd ontstane stompheid van den geest, verbonden met 

 het ontbreken van active waarneming, eene onbewustheid, die zich 

 in de wilde bewegingen of den levenloozen blik der oogen verraadt, 

 zoo als ook in gemis van heerschappij over de spierbeweging, 

 waardoor zich deze dikwerf bepaalt tot eenvormige, aanhoudende 

 slingeringen van het eene of andere deel des ligchaams. De idioot 

 stelt gewoonlijk alleen belang in het bevredigen zijner ligchamelijke 

 behoeften , hoezeer dikwerf ook in enkele eigenschappen der uit- 

 wendige voorwerpen , b. v. in sommige , bij voorkeur door hem ge- 

 liefde, kleuren, somtijds in symmetrische plaatsing van voorwerpen, 

 niet zelden in muziek. In elk geval schijnt alle gemeenschap met 

 het verstandelijke en zedelijke leven voor hem afgesneden te zijn , 

 en teregt heeft men den volslagen idioot als een individu geken- 

 merkt, dat niets weet, niets kan en niets wil. Het was wel zeer 

 natuurlijk, dat men vooraf aannam, dat een zoodanig individu, ja 

 zelfs elk individu, dat slechts eenigermate aan dezen ti/]ius beant- 

 woordde, ongeschikt was voor genezing, ongeschikt tevens voor 

 eenige opvoeding, welker doel de ontwikkeling is van een verstande- 

 lijk wezen tot een nuttig lid der maatschappij. 



Intusschen heeft men in den loop dezer eeuw van lieverlede ont- 

 dekt, dat de idioten op zoodanige wijze kunnen worden opgevoed, 

 in vele gevallen dermate, dat men ze als genezen kan aanmerken; 

 en deze ontdekking, waardoor duizende kinderen, in plaats van in 

 den meest hulpeloozen en erbarmelijken toestand voort te leven, 

 gewekt kunnen worden tot een zedelijk en nuttig aanzijn, verdient 



