— ;375 — 



niet alleen de opmerkzaamheid van de physiologen, de geneeskun- 

 digen, de opvoeders en de regeringen, maar ook die der zielkun- 

 digen, daar zij over het ziele-leven een nieuw licht verspreidt. 



De eerste schrede tot deze ontdekking geschiedde, en moest wel 

 geschieden door een toeval, daar niet ligt iemand met opzet zich 

 tot taak zou gesteld hebben om een, als zoodanig erkenden, idioot 

 op te voeden. In een bosch in het zuiden van Frankrijk vond men 

 in het jaar 1800 een' knaap van nagenoeg 12 jaren oud, naakt, 

 die met wild-omdoolenden blik zijne vervolgers ontweek, door op 

 een' boom te kruipen. Hij liet een woest geschrei hooren, maar 

 was buiten staat om hetgeen hem toegesproken werd te verstaan, 

 of om zich zelf door woorden verstaanbaar te maken. Onder den 

 naam van den Sauvage de VAveyron werd de knaap naar Parijs 

 gebragt, en wekte hier een buitengewoon opzien. De uitstekende 

 geneesheer pinel was het, die hem, 't geen later allen eenstemmig 

 erkenden, voor een verwilderden en aan zich zelven overgelaten 

 Idioot verklaarde. Maar de reeds algemeen verspreide meening, dat 

 hij een wilde was, behield toen nog de overhand niet slechts bij 

 de groote menigte, maar zelfs bij de beschaafden en geleerden in 

 Frankrijk. De wilde van Aveyron werd, even als vroeger zijn geest- 

 verwant, de wilde peter van Hameln , als een voorbeeld verkozen 

 voor 's menschen trapsgewijze ontwikkeling, en door den minister van 

 binnenlandsche zaken champagny aan den toen nog jeugdigen , 

 maar reeds beroemden itakd, geneesheer van het Doofstommen- 

 instituut te Parijs toebetrouwd, om door hem in die rigting te 

 worden opgevoed. Itard deelde in de algemeene meening, dat hi] 

 een' wilde voor zich had, een typus van den oorspronkelijken 

 raensch; hij deelde verder in de destijds heerschende zienswijze, dat 

 ideeën, zoo als locke en condillac geleerd hadden , gewekt werden 

 door de zinnen , en al zijne pogingen strekten gevolgelijk daarheen 

 om de zintuigen bij zijnen kweekling te scherpen, te oefenen en, 

 gelijk men het genoemd heeft, op te voeden. Op deze wijze werd 

 ITARD, zonder het zelf te weten, de uitvinder van de belangrijke 

 stelling, dat het gemis van willekeurig gebruik der zintuigen bij den 

 idioot kan worden opgeheven. Na aanhoudende inspanning van vijf 



