- 376 — 



jaren was het hem ten laatste gelukt dezen wilde van Aveyron , of 

 viCTOR, zoo als hij nu genoemd werd, zijnen blik te leeren bepalen , 

 kleuren en vormen te doen onderscheiden, de beteeken is van sommige 

 woorden te doen begrijpen , zich zindelijk te houden en over 't alge- 

 meen zich uiterlijk eenigermate als een beschaafd mensch te gedragen. 

 Toen ITARD zoo ver gekomen was (1807) ontving hij de onver- 

 deelde erkentelijkheid der regering en van het Instituut voor zi^jne 

 pogingen, maar de belangstelling van het publiek in het daarbij 

 betrokken voorwerp was reeds lang verdwenen, en het geheele voor- 

 val scheen te zullen worden verzwolgen in den onoverzienbaren 

 stroom van nieuwe dingen, die zich week aan week, of dag op dag 

 in de gunst van het Parijsche publiek verdringen, toen omstreeks 

 vijf-en-twintig jaren later een man optrad, die de bcteekenis van de 

 hier verkregen ervaring inzag. Die man was seguin, welke, zonder 

 zich met geneeskunde in 't algemeen bezig te houden, bij itard 

 en ESQUIROL gestudeerd, en zijn leven aan de behandeling van 

 krankzinnigen had toegewijd. Dat de dusgenoemde wilde een 

 idioot geweest was, begreep hij volkomen; dat hij desniettemin in 

 't algemeen over zijne spierbeweging meester was geweest, scheen 

 min of meer aan de oefening te moeten worden toegeschreven, die 

 zijn wild leven had medegebragt. Dat hij onder itarb's leiding 

 ook zijne zintuigen met vrijheid had leeren gebruiken en door ple- 

 o-ine en goede behandeling gewend was geworden aan reinheid en 

 orde, was voor feEGUiN een blijk, dat zulks ook bij idioten in 

 't algemeen kon bereikt worden. Hij vergeleek nu den toestand, 

 waarin de idioot verkeerde, toen hij onder de behandeling van itard 

 kwam, met dien, waartoe de idiote kinderen veroordeeld zijn inde 

 krankzinnigen-gestichten in Parijs, gevoed en verzorgd voor hunne 

 nooddruft, maar voor 't overige aan zich zei ven overgelaten, zon- 

 der opvoeding, zonder ander voorbeeld voor oogen, dan dat van 

 andere idioten of waanzinnigen, en de gedachte rees bij hem op, 

 dut misschien al deze ongelukkigen met hunne wilde gebaren, 

 hun dom gegrijns of gebrul, hunne onreinheid en terugstootend 

 voorkomen, door eene andere verpleging, door andere opvoeding 

 011, met andere voorbeelden voor oogen, even ordentlijke, even 



