— 379 — 



scheii zal geplaatst zijn. Wanneer oudertusscheu het gelaat en de 

 blik zoo wel bij den idioot als bij den verstandigen , vooral in kin- 

 derlijken leeftijd, een spiegel is van den inwendigen toestand der 

 ziel, dan moet elk, die slechts idioten in een krankzinnigenhuis 

 of elders, waar hun geen afzonderlijke opvoeding ten deel valt, 

 gezien heeft, reeds bij den eersten blik in het gesticht van saegerï 

 de overtuiging erlangen , dat deze bedenking ongegrond is. In plaats 

 van de wilde gebaren eu het dierlijk grijnzen, hetwelk dikwerf 

 vertwijfeling schijnt uit te drukken , of het stompzinnig voorkomen, 

 dat van een aanzijn zonder vreugde getuigt, komt ons hier weldra, 

 bijkans algemeen, eene kinderlijke eenvoudigheid te gemoet, dik- 

 werf, vooral waar verschillende kinderen met fikander zich bewegen, 

 met een glimlach, die inwendige vergenoegdheid aanduidt. Hoe 

 zulk een verblijdend resultaat verkregen kon worden, zal de meer 

 ervarene gemakkelijk inzien. Zelfs in de diepste idiotie heeft het 

 individu een gevoel van de meer liefderijke of liefdelooze behan- 

 deling, de opmerkzaamheid of de onverschilligheid, die het onder- 

 vindt. Lagchen of weenen, eene tevreden rust of droevig stilzijn, 

 worden daardoor ook in het gelaat van den idioot voortcfebragt. De 

 oorzaak van het verschil , 't geen zich in de gebaren en bewe- 

 gingen tusschen de kweekelingen van Dr. saegert en de gewone, 

 aan zich zelven overgelaten idioten, openbaart, moet — men ziet 

 zulks gemakkelijk in — gezocht worden in den werkelijk verschil- 

 lenden geest, die in de behandeling dezer kinderen in die twee 

 gevallen doorstraalt. "Alles geschiedt bij ons met goedheid , één 

 enkel hard woord kan het werk van weken en maanden beder- 

 ven," zeide Dr. saegerï, zich tot Prof. eschrichï wendende, 

 terwijl een kleine idioot zich in zijne tegenwoordigheid tegen de 

 orde bezondigde, en daarna met liefderijke woorden en op de zacht- 

 zinnigste wijze teregt werd gebragt. Weet men eenmaal, dat de idi- 

 oot misschien nooit geheel onkundig is omtrent zijnen toestand, dat 

 hij zoo goed als elk ander kind behoefte gevoelt aan eene liefde- 

 rijke en zorgvuldige behandeling, en weet men daarbij, dat de op- 

 voeding van den idioot niet kan, maar moet geschieden ondereene 

 onafgebrokene zachte en vriendelijke opmerkzaamheid (eene ervaring, 



25 



