— 380 — 



die reeds Iïard bij zijnen kweekeling maakte) , heeft men slechts een- 

 maal eenen vergelijkenden blik geslagen op verwaarloosde en slecht 

 opgevoede idioten, en weet men eindelijk, hoe de innerlijke tevre- 

 denheid over 't algemeen ver is van in regte reden te staan tot de 

 gaven van het verstand, dan zal men erkennen, dat men, door 

 den idioot, uit belangstelling in zijn eigen welzijn, eene gepaste op- 

 voeding te onthouden, den grootst raogelijken misslag zou begaan. 



Eene andere, altijd nog zeer verspreide bedenking is, of de wer- 

 kelijke idioten wel verder kunnen gebragt worden dan tot gebruik 

 hunner zintuigen en ledematen, om zich zindelijk te houden, zich 

 lijdelijk te gedragen en alzoo mogelijk de eene of andere werktui- 

 gelijke vaardigheid uit te oefenen. Dat het gelukken kan hen zoo 

 ver te brengen, zal men waarschijnlijk wel niet in twijfel trekken , 

 daar zelfs vele dieren daartoe door afrigting geleid kunnen worden; 

 men zal misschien zelfs toegeven dat daarmede reeds veel gewon- 

 nen is; maar dat het zou kunnen gelukken hen verder te brengen, 

 ziet men voor eene illusie aan, daar het in strijd schijnt te zijn 

 met de algemeen aangenomen voorstelling, dat het idiotismus zijn 

 grond heeft in eene zoo diep ingrijpende misvorming der hersenen, 

 dat de stompheid van den geest zich zelfs in de doellooze bewe- 

 gingen van oogen en ledematen openbaart. Seguin heeft, wel is 

 waar, beweerd, dat zich bij idioten sporen van al de gezamenlijke 

 ziels vermogens vertoonen; maar 't geen hij daarvoor bijbrengt, zijn 

 slechts zoodanige uitingen van bewustzijn als ook bij dieren in 

 't algemeen voorkomen. Als men nu echter let op seguin's opgave , 

 dat hij in den loop van 18 maanden een' idioot heeft leeren spre- 

 ken, lezen, schrijven, rekenen enz., en daarbij weet, dat dergelijke 

 berigten meermalen van elders zijn ingekomen, zoo moet men, 

 zoo lang men aan de laatstgenoemde beschouwingswijze getrouw 

 blijft, of aannemen, dat zelfs deze aangeleerde vaardigheden slechts 

 in een dresseren bestonden, of men moet vermoeden, dat men in 

 al deze gevallen geene idioten , maar , zoo als esquirol en guer- 

 SANT zich omtrent seguin's patiënt uitlieten, slechts naar idioten 

 gelijkende individuen voor zich had. 



Prof. ESCHRICHT erkende, dat hij van deze twijfeling niet vrij 



