— 381 — 



was, toen hij het Instituut van saegekï binnentrad, maar dat hij, 

 door van de lagere klassen naar de hoogere geleid te worden, zich 

 duidelijk overtuigd had van de geestelijke, met de ligchamelijke 

 gelijkmatig voortgaande ontwikkeling der idiotische kinderen, dat 

 hij zich overtuigd had, dat zij niet slechts kunnen leeren spreken^ 

 schrijven en rekenen, maar ook verstandig, hoezeer altijd eenigzins 

 moeijelijk, voorgestelde vragen kunnen leeren beantwoorden. Hij hoorde 

 eenigen in de hoogste klasse een examen ondergaan in de algemeene 

 schoolkundigheden, misschien even goed als kinderen in eene gewone 

 burgerschool het zouden afleggen. De ligchaamsbewegingen waren , 

 over 't algemeen genomen , nog eenigzins langzaam en linksch, maar 

 toch niet zoo zeer, dat daarin een wezenlijke hinderpaal voor het 

 aanleeren van het een of ander handwerk aanwezig was. Er was 

 alzoo bij prof. eschricht geen twijfel overgebleven , dat idioten , . 

 misschien nog in de meeste gevallen, genoeg gevormd konden wor- 

 den om als bevoegde leden der burgermaatschappij op te treden, 

 en dat het resultaat der opvoeding van idioten over 't geheel in 

 aard verschilt van hetgeen men bij dieren door dresseren verkrijgt. 

 Hij meende ook , dat dit resultaat met regt den naam van genezing 

 verdiende. De idiotie is namelijk eene zwakheid van geest [imhecil- 

 liteii), verbonden met gemis van active zinsvermogens en van vrij 

 en vaardig gebruik van de normaal willekeurige spieren ; maar door 

 de opvoeding van den idioot worden deze laatstgenoemde gebreken 

 (in alle gevallen min of meer, in enkele gevallen geheel) opgeheven, 

 en tegelijk wordt de zwakheid van geest dermate verminderd, dat 

 hetgeen daarvan overblijft alleen moet toegeschreven worden aan het 

 ongebruikt voorbijgaan der voor de geestontwikkeling zoo gewigtige 

 eerste kinderjaren (.'') 



Terwijl men zich vroeger het gemis van gevoelsvermogen en van 

 het vaardig gebruik der bewegings-werktuigen bij den idioot als een 

 gevolg van stompheid des geestes gedacht heeft, zoo wordt men 

 ligt door deze waarnemingen tot een tegenovergesteld besluit ver- 

 voerd, dat deze stompheid een gevolg is van het eerstgenoemde 

 gebrek, en zeker is het zeer waarschijnlijk, dat een individu, dat, 



door zijn beperkt vermogen over zintuigelij k gevoel en spierbewe- 



25* 



