— 383 — 



dier niet, en de groote vraag, van welker beantwoording het af- 

 hangt, of de idioot het naast op een dier of op een pasgeboren 

 kind gelijkt, is deze, of de idioot door nieuw gebruik zijner lede- 

 maten aan te leeren , of de toegesproken woorden te onthouden enz., 

 tevens de beteekenis daarvan leert en begrijpt. Men was vroeger 

 "■eneied die vr.5acr ontkennend te beantwoorden ; van daar de her- 

 haald voorkomende benaming van dierlijken toestand van den idioot 

 en de nog steeds heerschende twijfel aan zijne geschiktheid om tot 

 een redelijk wezen te worden opgevoed. 



Heeft men eenmaal de oorzaak der superficiele idiotie leeren ken- 

 nen, weet men eenmaal, dat deze niet in de bijzondere organen der 

 zielsvermogens gelegen is, maar veeleer in een gebrek in de gelei- 

 dint^swegen , waardoor deze organen met de zenuwen van zintuigen 

 en bewegings-werktuigen in verbinding staan, en weet men eindelijk, 

 dat zoodanig gebrek kan worden opgeheven door opvoeding en oe- 

 fening, zoo zal men ten opzigte van individuen, die slechts aan 

 zoodanige idiotie lijden, gemakkelijk dezen twijfel opgeven. Wan- 

 neer de mensch "een redelijk wezen is , dat door werktuigen ge- 

 holpen wordt," zoo moeten wij erkennen, dat een zoodanig individu 

 alleen door het gemis van deze dienst der organen buiten deze 

 definitie valt, d. i. door het min wezenlijke gedeelte der definitie, 

 en dat, door het opheffen van dat gemis, hij volkomen geregtigd 

 wordt om er onder begrepen te worden. 



Moeiielijker moet het wezen om aanspraak daarop te kunnen 

 maken voor hem, die aan diepliggende idiotie lijdt, gelijk ook voor 

 krankzinnigen in 't algemeen. Hier ligt het gebrek in de eigene 

 organen van de zielsvermogens zelve. Men stelt zich voor, dat al- 

 daar de zielsvermogens zelve ontbreken, en dat het individu daar- 

 door is uitgesloten van het begrip van een "redelijk wezen," en 

 geworpen in het wijdomvattend rijk van het redeloos gedierte. Te- 

 gen deze beschouwingswijs moeten intusschen de volgende aanmer- 

 kingen gemaakt worden. 



In de eerste en voornaamste plaats moeten wij opmerken , dat het 

 naauwelijks verdedigd kan worden, in eenig geval een van het ge- 

 bruik zijner rede beroofden mensch met het dier op ééne lijn te 



