EEN BLAADJE UIT MIJN JOURNAAL. 



Mk. w. b. bergsma. 



's J\Xorgens om 5 ure stoomden wij de golf van Napels binnen. 

 Altijd is die aanblik indrukwekkend, maar thans was aller aandacht 

 uitsluitend gerigt op den koning dezer overschoone landstreek. 

 Deze verhulde zich echter in dikke rookwolken; maar, stelde ons 

 dit voor het oogenblik te leur, later berouwde het ons niet, eerst 

 langzamerhand, en als het ware van kleiner tot grooter te zijn toe- 

 gelaten tot de aanschouwing zijner verschrikkelijke majesteit. 



In Napels zelf was natuurlijk slechts één onderwerp van gesprek, 

 en daardoor vernamen wij ongelukkig niet tijdig genoeg, dat het 

 de laatste dag was, dat het bloed vloeide van den H. januarius, 

 den beschermheilige van Napels, die op de hoogte, welke de stad 

 van de vlakte rondom den Vesuvius scheidt , met opgeheven arm 

 den lavastroom afweert. 



Tegen het vallen van den avond reden wij deze hoogte af, en 

 gingen vlak achter Portici tot eene plaats, genaamd San Diorio. 

 Wij stegen uit, gingen eenige straatjes door langs huizen en villa's, 

 een paar hoeken om, — daar nadert de dikke, zwarte, hier slechts 5 tot 

 7 voet hooge lavamassa, langzaam en statig zich ontrollende, en met 

 gloeijende lippen alles wat haar in den weg staat opslurpende. Rondom 

 haar vormt de schare een' eerbiedigen kring, naar mate zij voort- 

 gaat wijkende. Ook de Koning is daar en het Hof, met ontblooten 

 hoofde. Een monnik treedt prevelende voorwaarts en legt een ge- 

 kleurd afbeeldsel van makia eenige voeten voor den stroom, — 

 alles bidt mede, — als de lava het punt, waar het prentje ligt, zal 

 bereiken , neemt de monnik het even te voren weer op en laat het 

 door de omstanders kussen. 



