— 389 — 



Wij gaan links af, om den stroom opwaarts te volgen ; hij kruit 

 aan onze zijde, volmaakt als de ijsschollen op onze rivieren doen. 

 Na een half uur loopens over platgetrapte velden en wijnbergen , 

 tusschenbeiden over brokken heete lava, verheft zich de stroom 

 en vormt eene breede brug, en onderuit welt, als uit het harte 

 der aarde, de gloeijende lava, een gloed zoo als niemand zich 

 verbeelden kan, een schouwspel, waarbij men verstomt en ijst, en 

 tevens juicht dat men het mag aanschouwen ! Als dikke brij 

 schijnt zij op te borrelen ; ik zeg schijnt , want als een onzer met 

 alle kracht een zwaren steen er op slingert , weerklinkt het en zinkt 

 hij ook niet één duim in deze geheimzinnige onderaardsche stof. 



Ons oog blijft gekluisterd aan dit prachtige gezigt; de lava gloeit, 

 maar niet de geheele oppervlakte; het zijn ontelbare gloeijende stip- 

 pen, een bloembed schitterend van kleuren, zoo als geen zonne- 

 straal ze in het leven roept. 



Na een half uur wandelens, wordt ons oog door een ander schouw- 

 spel aangetrokken. Kwam de lava ginds op uit de diepte, hier rolt 

 zij 100 tot 150 voeten af; de gloed is veel schitterender, en de bewe- 

 ging veel sneller. De zon is thans ondergegaan , en als wij , na nog niet 

 half genoeg gezien te hebben van dit nieuwe tooneel, wederom 

 voorwaarts ijlen, gaat het pad ter zijde af door eene klove, en zien 

 wij niets dan een feilen glans, als van een vreesselijken brand. Op 

 eens draait het, en wat aanschouwen wij ? Twee reusachtige vuurko- 

 lommen, naar beneden dalende gelijk een gloeijende tang, wier kop 

 ver boven onze hoofden , en wier pooten ver beneden onze voeten 

 geplaatst zijn. Wij zijn thans genaderd tot den voet van den berg 

 zelven: de stroom, aan wiens regterzijde wij, van San Diorio af, 

 opgeklommen zijn, is de linksche der twee armen, waarin de stroom 

 zich, hooger op dan hier ons gezigt reikt, heeft gesplitst, en die 

 hier evenwijdig afloopen , tot dat zij bij de vooruitspringende rots, 

 waarop wij thans staan , en die ons vergunt zoo digt te naderen , 

 eene zeer uiteenloopende rigting nemen; de regtsche vindt hier eene 

 diepe bedding en loopt landwaarts in tot San Sebastiano; het is de 

 breedste en magtigste; de linksche gaat vlak zoo als wij zagen, 

 zeewaarts naar den kant van Portici. Niet op enkele punten, zoo als 



