— 390 — 



lager ui', maar over liuiuie geiieele uitgestrektheid zijn beide stroo- 

 men gloeijend rood; slechts is aan de kanten een breede wal van 

 verdoofde maar inwendig nog sterk gloeijende lava opgeworpen, even 

 als de moraine rondom de gletschers. Als wij dien wal overklimmen, 

 kunnen wij den stroom aan onze regterzijde op eenige ellen naderen. 

 Wij staan echter liever eerst een oogenblik stil , na onze mantels 

 tegen de nachtkoude te hebben omgeslagen, en weiden onze blikken 

 aan het prachtige schouwspel. Dan bereiden wij ons tot den togt, en 

 springen en klouteren over de heete lava, onze schoenen prijs ge- 

 vende. Daar vóór ons kruit en kraakt het vuur; het is alsof het ook 

 ons zal vermalen; het is vreesselijk heet , en vreesselijk schoon ; eenige 

 oogenblikken zijn voldoende, en wij keeren terng. Ondertusschen is 

 er een gezelschap aangekomen: verscheidene Napolitanen, en ook 

 eene Pransche dame met twee jonge kinderen. De laatste vraagt ons 

 of zij "op kan ?" — wij antwoorden toestemmend als zij niet bang is 

 hare kleederen te branden. Er wordt beraadslaagd : de Napolitaansche 

 heeren, die zelve ook niet op gaan, raden sterk af. '■'■Bah! peur eux 

 Napolitains que vous étes T roept zij uit, en beklimt, door eenige 

 gedienstige cavaliers ondersteund en door de angstkreten harer klei- 

 nen achtervolgd, den smeulenden hoop. Met eenig hompelen , strom- 

 pelen en scheuren werd de togt gelukkig volbragt en keerde onze 

 heldin behouden weder, tot blijdschap harer kinderen en tot bescha- 

 ming der teruggeblevenen. Het is thans geheel donker en nacht 

 geworden; heerlijk steekt de gloed af en vervult het geheele lucht- 

 ruim met zijn glans; naast en om het groote licht zien wij nu de 

 blaauwe toortsvlammen aan alle kanten flikkeren en wiegelen als 

 phosphorusvlammetjes bij een kolen vuur; er is een geruisch van stem- 

 men en geroep en gejoel van de scharen van nieuwsgierigen die el- 

 kaar verdringen en kreten van verbazing doen hooren , en van de 

 tallooze gidsen, met en zonder patent, die hunne lieden door kloven 

 en bergpaden leiden en onophoudelijk elkander seinen in de duisternis. 

 En nu wederom voorwaarts? Wij wenschten het wel, maar het is 

 niet geraden. Om van den voet des bergs naar den top te komen , 

 zijn er twee wegen- een korter, langs den vuurstroom , maar steil 

 en ongebaand, de andere ver om over Resina, maar per as te 



