— ii91 — 



berijden. Daar de vermoeijenissen toch al groot genoeg zijn, kiezen 

 wij den laatsten. Het gaat dus naar den zeekant terug, en dan naar 

 boven met drie paarden. De weg is voor een gedeelte zeer goed , uit 

 gehouwen lava zaamgesteld ; de flambouw komt zeer te pas , totdat 

 wij, de hermitage naderende, wederom omschenen worden van een' 

 gloed veel feller dan beneden, en die van den Vesuvius thans een 

 vuurtoren maakt, wiens schijnsel blinkt tot bij Terracina. Wij stij- 

 gen uit, en bevinden ons aan de hermitage, op slechts 200 voeten 

 afstand links van den stroom. De hermitage, of liever het observa- 

 torium daarneven, is het punt waar men den eigenlijken berg heeft 

 bestegen; een voetpad loopt van hier zonder verder te klimmen 

 tot onder aan den kegelvormigen krater. Met dezen laatsten heb- 

 ben wij echter thans niet te doen, hij is ditmaal rustig gebleven. 

 Als men den Vesuvius ziet afgebeeld, het gezigt uit Napels geno- 

 men, ziet men twee toppen; de regtsche is de altijd rookende krater, 

 de linksche is de Monte Vecchio (oude berg) : daartusschen ligt 

 eene uitgestrekte kom, de oude krater genoemd, sedert het begin 

 onzer jaartelling gesloten. Uit dezen grooten krater is het, dat de 

 vreesselijke massa's opspoten, die Herculanum ter eene, Pompeji 

 ter andere zijde hebben bedolven. Thans hebben zich aan de bin- 

 nen- of landzijde van den regtscheu top een aantal kleine kraters 

 geopend ; in Eebruarij heeft zich de eerste opening aldaar vertoond. 

 De stroom is van hier met woedende vaart in de kom vaji den 

 ouden krater gestort, deze geheel naar den kant van Napels, een 

 afstand van meer dan een l uur , doorgeloopen , en dan over den rand 

 der kom, langs de hermitage naar beneden gestort, waar hij zich, 

 zoo als wij zagen , in twee stroomen verdeelt. 



Wij volgen hem thans opwaarts van de hermitage af; de beweging 

 is hier alweder veel sneller, het gekraak zeer sterk, de gloed hevig; 

 wij jagen echter vooruit naar het punt, waar hij de kom des ouden 

 kraters verlaat en met vreesselijk geweld doorbreekt, een waterval 

 van vurige blokken vormende, en tusschen beiden een vuurregen. 

 Op dit oogeublik hebben zich een aantal blokken tot een klomp 

 opgehoopt (men denke wederom aan ijsschoUen) van een huis hoogte; 

 daar stort de massa ineen , zij verstuift en is verzwolgen , liet too- 



