— 392 — 



ueel verandert elke minuut, geen kaleidoskoop kan willekeuriger 

 en verrassender wentelingen vertoonen. Maar het voorwaarts ! klinkt al- 

 weder — en wij gaan. Maar onze oogen blijven , wij zien om , en blijven 

 staan zonder dat wij het weten. Eindelijk zijn wij zelve over den rand 

 van het vulkanische bekken geklonterd , en hebben nu eene fiksche 

 wandeling voor ons, waarbij de stokken goed te pas komen. Onze 

 we'j' is de boog van den halven cirkel, dien de stroom beschrijft, 

 dien wij aan onze linkerhand als een gelijkmatig stroomende ri- 

 vier zien voortrollen; onder ons hooren wij af en toe een geluid, 

 als van stoomwerktuigen op gang, snuivende en razende. Ik stoot met 

 mijn stok op den bodem: het klinkt, het is hol, ik herinner mij 

 toen, dat men in Napels voorspelde, dat de oude krater zou in- 

 storten. Ik moet bekennen, dat de gedachte mij deed huiveren, 

 aldus de letter van het spreekwoord te ervaren, marcher sur un 

 volcan. Maar de gewaarwording laat geen tijd aan de beschouwing. 

 Het is nacht, zwarte nacht om ons heen, geen voorwerp dan vor- 

 melooze donkere massa's rondsom. Zaamgepakte wolken bedekken 

 de bovenlucht; de felle schijn van het onderaardsche licht doet de 

 duisternis nog donkerder zijn ; de levende natuur hebben wij achter 

 ons gelaten, zelfs geen afgebrande boom is hier, om van haar te 

 o-etuigen; wij voelen ons verplaatst in dien eersten dag der schep- 

 piuo', toen er nog geene scheiding was tusschen licht en duisternis; 

 het o-esprek heeft opgehouden ; als het niet kraakt en ratelt hooren 

 wij het kloppen van onzen hartslag; — daar trillen op eens door 

 de nachtelijke stilte de toonen van een zang: het is een lied door 

 een Duitsch gezelschap daar ginds aangeheven, juist geschikt en 

 juist gezongen om de gevoelens, die ons hart in die ure doorstroom- 

 den, op te nemen en te doen uitgaan tot Hem, die de aarde op 

 hare grondvesten heeft gegrond en de eilanden daarheen geworpen 

 als dun stof. 



Het licht, dat steeds aan onze linkerzijde was, is nu vlak voor 

 ons en hooger en liooger op, tot waar sterker licht en geraas ons 

 de wijd uitgestrekte plaats der kraters aanwijzen. De bodem, die thans 

 onder onze voeten ligt, moet voorzigtig betreden worden: het is 

 cene zee van lava, gestold in hare vaart. Wij huppelen over de zwarte 



