— 393 — 



golven, de kammen zijn broos, en breken af onder onze voeten. 

 Plotseling worden wij gestuit om te zien , dat de bodem , door ons 

 betreden, eene dunne laag is, die een gapenden kokenden smelt- 

 oven overdekt, en daar, daar vlak voor onze voeten, stroomt de 

 lava met de vaart van een vloed, wit van gloeijing; de plaats 

 waar wij staan, was nog voor eenige dagen vuurzee, doch de kra- 

 ter, het meest aan deze zijde gelegen., had opgehouden te spuM'en , 

 en gedoogde ons zoo digt te naderen en zijne zwarte kruin te be- 

 stijgen. Voorwaarts dus voor de laatste maal ! Zeer vlug gaat het 

 niet, het pad is vrij ruw en steil, onze leden ietwat moe en onze 

 keel zeer droog, maar de korte inspanning wordt ruim beloond. 

 Meer dan twintig kraters werpen onophoudelijk stoffen uit in on- 

 verminderde massa, schoon met sterk afgenomen woede; het op- 

 werpen van gloeijende steenen, die echter ditmaal matig in omvang 

 zijn geweest, had opgehouden; daarentegen konden wij de zelfvol- 

 doening smaken naderbij en hoogerop te hebben kunnen komen , 

 dan onze voorgangers, en vandaar het geheele tooneel kalm te kun- 

 nen overzien. 



Wij vlijen ons neder op de harde korst , en o ! wat smaken ons 

 de oranjeappels, die wij den gelukkigen inval hadden gehad aan de 

 poort van Napels te koopen ; geen Lachrymae Christi (de voortreffe- 

 lijke wijn die op den Vesuvius groeit) zouden wij er voor hebben 

 willen ruilen, geen beter tegengif tegen den zwaveldamp. Terwijl wij 

 daar zoo zitten en uitrusten, roept een onzer: "zie! Napels!" en ja 

 wel, zeer ver beneden ons zweven een aantal lichten, en uit de rig- 

 ting, waarin wij ze zien, moeten wij besluiten, dat het Napels is, 

 hoewel van den gezigteinder en van de stad zelve niets te onder- 

 scheiden valt. Langzamerhand wordt ons oog, eerst nog te zeer door 

 den gloed verblind, iets van de zeekust en van andere voorwerpen 

 gewaar, die ons het landschap en de hoogte waarop wij staan juist 

 doen erkennen , en den verren weg huiswaarts aanwijzen. Na een 

 half uur siësta, wordt tot den terugtogt besloten. Maar de geest 

 van onderzoek van mijne Amerikaansche togtgenooten is nog niet 

 ten volle bevredigd. Wij zijn maar een kleinen afstand verwijderd 

 van den mond des kraters, waarop wij gebivouakeerd hebben; hij 



