DER Plantgewassen. y^ 



fels wel tot den top toe vol -uit- loopen,maer 

 de genen die vry wat buiten -waerts ftaen, al 

 minder en minder hoog zig (trekken , gelyk 

 men in 't Itloven van een tronk of tak befpeu- 

 ren kan, zo vermoed hy, dat van jaer tot jaer 

 elke ringband op die wyze zyrie verlengiijg en 

 hooger opfchieïing maekt, en alzoo jaerlyks 

 yder deel van den boom eenen ring komt aen 

 te winnen, zulks dat de nieuw- aengewonnene 

 eerd llegts voorfpint, en, by verharding, daer 

 na voor bout-ftbfFe verdrekt. Ondercuflchen 

 krygt ook de Binnefchjl (Lieer) haeren toevoer 

 en aengroey; en de £aft, wat oud en verhard 

 zynde, berlt in reten; hierom is 't ook dat de 

 kerven , in de jonge ballen gefneden , wyder 

 worden door den tyd: Van de Wortel-groeyin- 

 gen , zeit hy (p.20) heeft men 't zelfde te be- 

 fluiten. Waer mede zyne eerfte DiJJenatie ten 

 einde raekt, 



VIII. 



f^aK de Grootwordi»^ der Planten uit een 

 klein Zaedtje. 



In de tweede Dijferiatie (p. 23) handelt de 

 ProfeJ/or van de Grootwording der Planten uif 

 een klein Zaedtje, fprekende zo in deze als in 

 de voorgaende en de overige Dijfertatien alle- 

 fints met omzichtigheid en zeer groote zedig- 

 heid. Na dat hy eerfl; (p. 24.) gewag maekt 

 van de hedendaegfche algemeene gedachten der 

 Botanici, dit in 't kleine Zaedtje alle de plant- 

 deelen als kort ineengedrongen zig bevinden, 



E s dFc 



