VAN DEN Heere HANS SLOANE. “9 
ken bloede Berpromen, Ik moet ook niet verge: 
ten melding te maken van de Kruidtuin van Chel- 
fea, die Hes ‚ een groót Beminnaar der Nature . 
zynde, daarom zyne verblyfplaats ook des te 
aangenamer maakte , omdat dezelve hem, zo 
dikwils hy ze zäg, kon verblyden, ter oorzake 
van de Bewúftheid zyner eigene uitnemende da= 
den en van ’t aanfchouwen wan ’t geen zynen 
lof te-kennen gaf. Van den Grond dier Tuine3 
namelyk, waarin hy in Zyn vroege jeugd de kens 
nis en om zo te fpreken de gemeenzaamheid met 
de Planten gekregen hadt, was hy door het koo- 
pen van zyne Luftplaats te Chelfea bezitter gez 
worden, en moeft hem daarvan jaarlyks Erfpagt 
worden betaald , en dezelve eindelyk na zekeren 
tyd geheel en al komen aan den Bezitter van de 
Landhoeve, Dezen Grond nu vereerde hy, in 
’t jaar tweeentwintig dezer Eeuwe, aan het ge- 
nootfchap der Londenfche Apothekeren , of liever 
dus aan de Wetenfchap der Nature zelve: ook 
voegde hy-’er andere voordeelen by , om deze 
Tuin te verfieren'; en dat alles onder deze eenî- 
ge voorwaarde, dat zy ieder jaar eene fchatting 
van vyftig Planten aan de Koninklyke Societeit 
van Londen moeften opbrengen, tot dat zy ’er: 
tweeduizend hadden gegeven ‚, waarmede de voor- 
waarde voldaan zou zyn. De ledigheid van de- 
zen Man, die in de zeer volkryke Stad was oud 
geworden , was ook niet onvrugtbaar voor ’t 
menfchelyk Geflagte, ja miflchien veel nutter 
hi de Bezigheden yan vele anderen, Want, 
*L Deer, A 5 om 
