Ì 
, 
BEGRAAVING VAN DE Mor. 49 
komt, dan dat van de wysfte of vrindelykfte men- 
fen. 
Gebeurt het dan , dat deeze lieve beeften, ’t 
zy uit gebrek van eeten, ’t zy van de kwaade 
lugt, die zy van de zieke inademen, welke hen 
koeftert en ftreelt, koomen te fterven, onein- 
dig zyn de misbaaren over dat verlies. De gek- 
heid gaat zo ver, ik fchaam' het my bykans te 
zeggen, dat men aan deeze krengen meerdere 
Eer bewyft, dan meriig Lyk der Helden geniet „ 
die op het bed van Eer geftorven zyn ;men wind 
de overleedene Hondjes, Katten en Papegaajen 
in de koftbaarfte ftoffen, legt ze op kuffentjes 
van dons, en begraaftze, met één woord, in al- 
le ftaatfie; belaftende aan de huisbedienden, op 
dat 'er aan hun uitvaart doch niets ontbreeke’, 
om ‘er by te blyven, en hen met een eerlyk ge- 
leide na het graf te brengen. 
‘t Is niet in den rang van zulke vreemde en 
belaglyke Begraafeniflen , dat men deeze van 
de Mol, waarvan ik fpreeken zal, moet ftel- 
len. ’cIs hier te doen over een geval, ’t welk 
in de huishoudinge der Natuur zyne plaats ver= 
dient, en altoos in zekere getyden van het jaar 
gebeurt, zo geene byzondere beletfelen het ver- 
hinderen en de anderfins onverzettelyke order 
der natuurlyke oorzaaken wederftreeven. De 
zaak is my tot nu toe onbekend geweeft, en‚zoo 
ver ik heb kunnen nagaan, is er by alle Natuur- 
onderzoekers en by allen, die over diergelyke ftof- 
fen gefchreeven hebben, een diep ftilzwygen van; 
L Deer, D veel 
