54 BEGRAAVING vAN DE Mor. 
grond vervolgt. Somtyds is dit gevecht zoo 
verwoed , dat de kampioenen noch zien noch 
hooren, en men, eer ze denken te ontkoomen, 
hen vertrappen kan. De Honden, Katten en 
Egels loeren gemeenlyk op haar, en maaken ’er 
jacht op in deezen tyd. 
Maar alhoewel de Mol niet dan aen of 
zelfs nooit, boven op den grond zig vertoone, zy 
is nogtans in haare loopgraaven geenzins veilig 
tegen de hinderlaagen van het Wezeltje. Dee- 
ze vyand van de Mol is inderdaad bykans de ee- 
nigfte, welken ik ken ; maar hy is zeer ge- 
vaarlyk: hy gaat de Mol tot in het binnenfte 
van haare wooning aantaften, en, naa haar ge- 
dood te hebben, vergaft hy zig op haar vlees, 
zoo vers als ’t is. Ik heb nog geene zekere proe- 
ven dat de Wezel doode en rottende Mollen, 
die boven op de aarde liggen , wegneemt 3 
den Egel heb ik het meermaalen zien doen. 
Klein in getal zyn de dieren, voor welken de 
Mol een fmaakelyk koftje is, maar dit belet 
niet, dat veele haar den oorlog aandoen en zon- 
der lyfsgenade uitroeijen: maar, zoo ras zy ge- 
ftorven is en begint te flinken , ’t welk al vry 
Áchielyk gebeurt, wil noch Hond noch Kat, 
fchoon anders zoo heet om haar te vervolgen en 
te dooden, haar aanraaken; te vreemder, ome 
dat deeze beeften anders uit eigen aart fomtyds 
mylen ver loopen om andere rottende Lyken, zelfs 
die van menfen , op te zoeken en te verlinden; 
‘t geen men doorgaands zien kanop de Slagvelden. 
De 
