>en 
id 
BEGRAAVING VAN DE Mor, 55 
De Jacht-honden, die het wild dooden, leve- 
ren een dergelyk voorbeeld: gemeenlyk bekreu- 
nen zy zig niet om verfcheide foorten van Voge- 
den , inzonderheid Water-vogelen, raauw of gee 
kookt, te eeten „en niettemin hebben zy vermaak 
om ze van agteren op't lyf te vallen, en ze in den 
bek heen en weer te fchudden: n welk zy ook 
meeftal doen aan de Lyken, die ze hier of gaar 
ontmoeten. 
Ik weet niet zeker of de Vos, de Wouw, de 
Nachtuil , de Raven en verfcheide foorten van 
Sperwers, welken de honger meermaalen „als zy 
geen’ andre roof vinden, noodzaakt om zig met 
Kikvorfen, Kevers en Rotten te vergenoegen,zoo 
verre koomen „dat zy ook op doode en ftinkende 
Mollen aazen. 
Dan, men moet zig niet verwonderen, gelyk 
{ommige doen, dat men boven op den grond niet 
dan weinige of geene doode Mollen vind: want 
voor eerft blyft alle jaaren het grootte gedeelte, 
van die natuurlyk fterven,dieper of ondieper onder 
de aarde, en verrot daar gemaklyk , zo uit hoof- 
van de kleinheid van’: beeft, als van de weekheïd 
zyns lighaams, zonder by ons in aanmerking ge- 
noomen te worden. Ten minften een gelyk 
getal van Mollen word door verfcheide foor- 
ten van vyanden, ons meeft nog onbekend, ver- 
nield en terftond in afgelegene plaatfen wegges 
fleept. Alleen fchiet’er dan dat klein getal over, 
het welk ’s menfchen fchranderheid door vecler- 
leie daar toe gefchikte werktuigen om doct koo- 
ala DEEL, D 4 men, 
