86 _ BEÉGRAAVING vaN DE Mot. 
men, of dat tu{len de tanden der Honden , of 
tuffen de klaauwen der Katten valt, welke, haare 
woede aan de Mol verzadigd hebbende, haar bo- 
ven op den grond, in de tuinen , weiden of vel- 
den, laaten liggen. 
Van deeze laafte is het dat hier inzonderheid 
gehandeld word. Agteloos weggefmeeten ziet 
men haar naauwlyks op de aarde liggen , of zy 
fchynen te verdwynen; en daar omtrent vraagt 
men ,„ wat is dat geen °t welk haar wegvoert? Al- 
hoewel nu zulk his van zaken doorgaands beuze- 
lingen fchynen,op welken men zig niet verwaar- 
digt acht te flaan, daar zyn egter altoos Lief- 
hebbers van de berichten der N atuurlyke Hiftorie, 
diein zoodanige onderzoekingen zig verluftigen. 
Zy hebben dan waargenomen , dat de gedoode 
en boven op den grond gelaatene Molten , deeene 
rafler, de andere traager, maar alle altoos zon- 
der fout, onzigtbaar worden; en dat de fchie- 
lyk-of langzaamheid van dit verfchynfel van de 
verfchillendheid van den grond, van de gelegen- 
heid der plaats, van ’t jaargetyde, en de geftel 
tenifle der lugt afhangt ; zonder zig nogtans 
te hebben kunnen verzekeren waarom, wan 
neer, en op welke wyze deeze Mollen wegge- 
nomen wierden. Gaarne erken’ ik dat ik altoos 
eerder gedacht heb dat verfcheide dieren haar 
wegvoerden en verflonden, dan dat ik my ver- 
beeld zou hebben dat zy zo geregeld begraas 
ven wierden. Het eerfte gebeurt wel nu of dan, 
en ik ben zelf Giesen getuige daar van ge= 
heir _ weeft; 
