64 _ BEGRAAVING VAN DE Mors 
in korten ftond rondom den Vink een kroon op 
van aarde als een kleine fchans, dewelke, toen 
x werk gedaan en ’t Vogeltje in het graf geval- 
len was, over het zelve heen ftortte en het bedek- 
te, en dus de reeds gemelde Tombe uitmaakte, 
_ Dikwils zoud gy gezegd hebben, dat de Vink 
nu eens zyn kop dan weder zynen ftaart , zyne 
vlerken of pooten, bewoog. Zoo menigmaalen 
eenige van deeze beweegingen vernomen wier- 
_ den, zag men ter zelfder tyd de Torren haar ui- 
terft beft doen, om den Vogel in de kuil te flee- 
pen, die nu bykans geheel voltooid en van alle 
aarde geledigd was: trekkende zy hem, ten dee- 
zen einde, van onderen by de vederen heen en 
weer: en op dezelfde manier heb ik in het ver- 
volg haar zien werken aan alle de andere lyken. 
Twee volflagen uuren hadden de twee, Torren 
aan dit werk gearbeid, toen eindelyk de kleinfte; 
of het mannetje, het wyfje uit het graf dreef en 
het al bytende van den Vogel afjoeg, noodzaa- 
kende haar , zoo meenigmaal zy weder te voor- 
Íchyn kwam, in haar hol te kruipen. Eenige uu- 
ren agtervolgde deeze Tor alleen het werk, zoo 
dat ik zeggen kan, dat het zelve in ’t geheel vy£ 
uuren duurde. Ik was inderdaad verzet over 
zulken aanhoudenden arbeid van een zo klein 
fchepfel , en over den grooten hoop aarde, dien 
het bekwaam was geweeft binnen zulken tyd te 
omgraaven. Maar myne verbaaftheid nam 
merklyk toe, wanneer ik dit Infeét zyn hals zag 
uitfteken, en zig uit alle zyne magt pal zetten, 
dee- 
