122 KoOrEUREN DOOR WRYVING vaN 
ke de Koleuren verfchaft; indien men opmerkt, 
dat deeze zelfde Stoffe, welke de Eigenfchap 
heeft om de Straalen, die van boven de Opper- 
vlakte teruggekaatft wordèn > in Koleuren te 
fcheiden, niet het zelfde Vermogen oefent op 
de genen, die kragts genoeg hebben gehad om 
door de Oppervlakte heen te dringen, 
Doch : waar in beftaat het Vermogen van 
die zeer dunne Stoffe? Hoe worden de Cpval- 
lende Straalen gefcheiden, en welke is de Eigen- 
fchap van deeze tot nog toe onbekende Vaneen- 
fcheiding(Decompofitio) ? Waarom worden vanalle 
de Straalen, die op eene doorfchynende Opper- 
vlakte vallen , eenigen meer doorgelaten dan de 
anderen? Welke is de Oorzaak van deeze Beurtwis- 
feling van Terugkaatzing en Doorlaating ? Dit zyn 
Zaaken, die men zonder twyfel zou moeten op- 
toffen, om deeze Theorie der uittermaate dunne 
Oppervlakten geheellyk te ontzwagtelen, en te 
‘ontheffen van de duifternis, welke dezelve be- 
dekt. Doch dit Konftgeftel is te zeer ingewik- 
keld , en het getal van Proefneemingen te klein , 
om dien aangaande iets, dat voldoen kan, voor 
te draagen. 
De Heer Newton zegt ‚inde 14. Propofitie van 
het derde Deel van zyn tweede Boek over de 
GEZIGTKUNDE: dat het gene maakt dat van 
alle Straalen, die op eenc zelfde doorfchynende 
Oppervlakte vallen, eenigen worden doorgela- 
ten en anderen terug gekaatft , daar uit ontítaat 
dat de eerften zig bevinden in Vlaagen van ge- 
mak- 
