180 HrisTORIE VAN T GLAS, 
zen in brand geraakten, en zig met het Zand 
des Strands vermengden, zag men Stroomen 
van «een nieuw vogt, welken doorfchynende 
waren, vloejen; en dit, zegt men, was de 
„‚ Oorfpronk van het Glas (*) ” Met het eer{te 
gedeelte van dit Verhaal, namelyk wegens den 
aart van ’t Zand der Rivier Belus , ftemt ook Jo- 
zef us en Tacitus overeen (a). # 
t Zal de pyne waard zyn, om wegens de Oude 
heid van ’t Glas beter te kunnen oordelen, dat 
we op deze Rivier Belus en haren naam eenige 
aanmerking nemen. Schoon men den naam Be- 
Jus in het Hebreeuwfch van deeze Rivier niet ge- 
bruikt vindt; egter ziet men ligtelyk, dat dezel- 
_ve Hebreeuwfih is, afkomende van ’t woordt Ba- 
lal, wiens eerfte betekenis is vloeibaar zyn of 
gieten, waarvan vervolgens vermengen voortkomt 
(b); om nu van ’t Arabifche woord niet te rep- 
pen. Die Rivier fchynt derhalve haren naam 
zelven verfchuldigd te zyn aan de vloeibaarheid 
van haar Zand ‚om ’er Glas van te-maken, In de 
Boeken van het Oude Teftament vindt men van 
den 
(*) [Het Nitrum der Ouden’ fchynt verfchillende ge. 
weeft te zyn van het hedendaagfch Salpeter, en van eene 
Alkalifche natuur , dat.is naar Potafch zweemende, van 
welke, met Zand gefimolten. nog heden het Glas gemaakt 
wordt. Aanmerk. H.] 
(a) Jozer. Foodf. Oorl. B. ur. H. 9. [Cap. X. $ 2.ed, 
Haverc.) Tacir. Hitt. B. V. H. 7, 
(b) Zie Bfalme XCII, 12, Exod, XXIX, 20, Levit. IL, 5, 
7. Xe 4e 
