230 ONDERZOEK DER EIGENSCHAPPEN VAN HET 
nog eens, op zig zelf, in eene Retort, of ineen: 
Kolf. Doorgaans neemt men een laage Kolf, in: 
’t Zand geplaatft ; waar op men een blinden 
Helm of Papieren Peperhuizen zet, die dikwils 
moeten afgenomen en veranderd worden, opdat 
het Zout niet weder nedervalle. Hoedanig ook 
zulks gefchiede , men verlieft veel, of zuivert 
het Zoût niet genoegzaam ; en, indien ’er 
Stoffen worden bygedaan , die bekwaam zyn om 
de Olie fterker op te flurpen dan ’t Papier; ges 
Iyk gebrande Hartshoorn, uitgeloogde Aflche ù 
Potafch , of tot Kalk gebrande Beenderen „zo, 
wordt een groot gedeelte van het Zout gantfche= 
lyk vernield: De Sublimeeringen van hetzelve 
op zyn eigen Doodekop, of met Zand, Gruis 
van, Keifteentjes, geftooten, of gemalen Bak- 
fteenen , zuivere T'abakspypen tot poejer ge 
maakt, of hard. gedroogde en fyn geftampte 
Klei, zyr, in waarheid, niet zo fchadelyk ; en aan 
deeze Aardagtige Zelfftandigheden hegt zig eeni- 
ge Olieagtige Smeerigheid , welke maakt, dat’er, 
by voorbeeld, van de Pypen eene zwartagtige 
Stoffe, als Houtskole, overblyft ; doch nietalleen 
gaat op deeze wyze altoos iets van het Zout ver: 
looren’, maar. men kan hetzelve dus ook nooit te 
‘deeg wit krygen: het blyft altyd geelagtig. De 
genen, die zulks aanneemen uit te voeren, door _— 
byvoeging van drie declen gemeen Zout , zyn 
insgelyks van den koers. Zulks doet in *t eerft 
eenige Druppelen van een Olieagtig Zuur daar 
uit komen, die ook een weinig hebben van den 
‚ Geeft 
