ke {jn ë \ # Ee el ï ol 
en) ° f nes 
Á ENT 
” 
VAN ÉN over DE AÄNTREKRINGE, 365 
en daar eene nieuwe Voorreden voor ftelde ; 
‚fehoon hy egter tegelyk ronduit erkende , dac 
het hem nog duifter voorguam , hoedanis deze 
aantrekkende Kragt zy; boe dezelve in de Ligebathek 
zy geplaaift ; op welke wyze ze op andere Ligcha- 
men, én in welke evenredigheid van afflanden zy 
altyd werke : en meende hy, dat de fchranderften 
mif]chien nimmer zo verre Zouden komén, van te we 
ten op welke wyze de Aantrek-kragt oe 5 doch 
et fchynt hem toe „ dat wy nogthans niet meef 
blyk hebben, koe blt Ligchainen tegens elkande- 
ven aanlopende en rakènde , op elkandêren were 
ken; wat Kragt is in een bewogen Ligchaam; 
hoe zy van het een in ’t andere overgaat, enz. In ’t 
Werk zelve bekent hy voor de vuift, ontrent 
het begin der Verhandelinge van de Zantrkhd 
der Ligchamen, dat deze zwarigheden altyd overbly- 
ven, ie weten , dat men niet kan begrypen, hoe de 
Ligchamen , die van elkanderên gefcheiden en, afge 
zonderd Zyn , op elkanderen werken ; dat bet zyn 
moeft , dát hunne werking verrigt word door de 
midden-tu(]thenwydie + maar boe kunnen wy eene 
werking begrypen Zonder onderwerp, waat zy in is ? 
Hier vinden we geen uiteinde, befluit hy. Doch in 
dit opzigte trooft hy zig , en verfterkt zig hier. 
mede in de verdediging van ’t gevoelert, welk 
hy omhelsd hadt , dat men de werkingen van Lig- 
ehamnen , die elkander uitwendig aanraken, niet baren 
‘ werflaat ; 5 dat ons verborgen is, wat Krik zy; hoe | 
dezelve uit het eene in bet andere Ligchaam over. 
ga, hoe zy een Ligchaam medevoere ; hóe Zy daarin … 
Í. D EEL, Vv bye 
