GAN EN OvER DE AANTREKKINGE. 4og 
ven; ook is het onnodig. Laat ons flegts voor ‘: 
een ogenblik ftellen, ’t geen Grisson en na 
hem LeraNits zig zelven en anderen ongeluk- 
‚kig hebben wysgemaakt; dat eene Kragt, dat 
is, een vermogen van werken. in de Dingen, 
waarin zy is en waartoe zy behoort, de Zelfftan- 
digheid der dingen zelve uitmaakt: dan zal zelfs 
Hog niet volgen , dat die Kragt, waarmede A 
op B en B op A werkt, buiten A en B kan 
werken; fchoon. zy dus doende buiten twyfel 
geenzins voor eene Wyze [ Modus] of blote Hoe- 
danigheid van A, en B zou konnen gehouden 
worden. Want indien de Kragt van ’t Ligchaam 
A uitmaakt de Zelfftandigheid zelve’ van A; 
en indien de Kragt van ’c Ligchaam B uit- 
maakt de Zelfftandigheid vam B; dan zal, zo 
min als in ‘t vorige Geval, de aantrekkende 
Kragt van A zyn of werken kunnen ; daar de 
uitgebreidheid of ftoffe van A niet is; ook zal 
de aantrekkende Kragt van B niet kunnen zyn 
of werken daar het Ligchaam of de ftoffe van B 
niet tegenwoordig is. Derhalve kan de aantrek- 
kende Kragt van de Ligchamen A en B buiten 
A en B zelve op generhande wyze werken; ’t 
zy men dezelve voor eene inhangende Hoeda- 
nigheid of Wyze, ’t zy voor de Zelfftandigheid, 
‘zelve der beide Ligchamen wil houden. En by 
gevolge fluit alle Werking en Aantrekking van 
eenig Ligchaam op eenig ander Ligchaam, zon: 
der eenigerhande tu{lchenbeide komende (toffe; 
1 Deer. eene 
