434 AANMERKINGEN OVER DE VERHANDELING 
fchryven zy aan die kleine Ligchaampjes „ wel- 
ken zy onderftellen uittevloeijen-, niet eene 
Aantrekking-kragt toe, die zy in de groter 
Ligchamen niet erkennen willen? En is het niet 
vreemd. die Kragt aan Ligchamen tegelyk toe te 
fchryven en te weigeren? Trekken dan die Uit- 
vloeifels ook eerft elkander aan, en vervolgens 
hunne groter Ligchamen agter zig na?of: gaan 
die kleine Uitvloeifels in een Draaikring, en zyn 
ze zo kragtig, zonder dat men zulks egter.gewaar 
wordt, dat ze de groter, Ligchamen voortdryven 
tot elkander, en derzelver Kragt van Werkloos- 
heid dus ligtelyk verwinnen? Wie ziet niet, dat 
welk men ook verkieze te ftellen, de Zwarighe- 
den groter worden. 
Die een onzigtbaar en ongevoelbaar Middel 
ftellen van eene Nature, welke van het Werk- 
tuiglyke verfchilt; of die eenig Geeftelyk We 
zen, of den Almagtigen zelven hier aan onmid- 
delyk willen doen werken; kiezen zekerlyk het 
eenvoudigfte niet, om de Nadering der Ligcha- 
men -tot elkanderen , en derzelver famenhang 
uitteleggen. 
Wat misdoet men dan met als eene-Gifling, 
die hare Zwarigheden heeft, voorteftellen „dat 
God: miflchien aan de Ligchamen eene Kragt 
heeft ingegeven, waardoor zy elkanderen onder- 
ling aantrekken? En dus heeft de zeer Beroem- 
de Heer van MufJihenbroek het opgegeven. 
IX. Doch daar het meeft op aan zal komen, 
is ’t geen de Heer Holman in $. XIV, beweert; 
fte 
