d ff le) Mn 4 
' j 
, 
„Vroor vaN MARCELLUS DOOR ÁRCHIMEDES. 441 
vernielen, geweten hebben, dat hy Brand ftof- 
fen genoeg om de Galleien te verbranden, met 
zyne Werp-gevaartens in dezelven zou hebben 
kunnen werpen: want wy kunnen ons niet vere 
beelden, dat hy ontrent:eenig foort derzelven 
zou onkundig zyn geweeft; ja dat hy zelfs het 
wilde Vuur der Grieken niet zou gekend heb- 
ben. Doch wat daarvan ook mag wezen, het 
moeilykft van allen” was, een berigt te geven, 
hoe hy door een Spiegel de Vloot in brand ftak.; 
Wanneer de Filofofen hunne Spiegelkundige 
Proefneemingen begonnen te vermenigvuldigen , 
’ welk zy al vroeg deden; vonden zy het Brand- 
punt van ieder hol-rond Spiegel zo kort, dat zy 
zeer ligt befloten, dat Archimedes de Vioot on-, 
mogelyk door éénen Spiegel kon in brand geftoken 
hebben: en daardoor geraakte de ganfche Gee 
beurtenis buiten geloof; tot dat de befaamde 
Kircuerus en zyn Queekling Schottus , wel- 
ker Karakters en Werken de geleerde Wereld 
genoegzaam kent, een opzet namen om de Ge- 
fchiedenis van Archimedes niet alleen te onder-= 
zoeken, maar ook die van Proklus, welke op 
dezelfde wyze gezegd wordt eene Vloot te Kon- 
ftantinopolen vernield te hebben. 
Kircherus dan werdt, in weerwil der ongelo- 
vigheid, welke men alom onder de Geleerden van 
zynen tyd, ontrent deze twee Gevallen, ont- 
moette, niet afgefchrikt de zaak zelve met gro- 
te oplettenheid te overwegen. Dit bragt hem 
tot het nemen van ontelbare Proeven, om ‘te 
L, Deer, zien 
2 
