A62 « \ BesCcuryviNe vaN Her d 
in gemaakt hebbende, het vogt befchouwt dat 
‘er in was opgeflooren; Wet ldekkends men daar 
in eene menigte van jonge Kinkhoorntjes. 
Dit Wijerneft, ’c welk in grootte alle anderen 
overtreft, die ik ooit gezien heb, zynde omtrent 
7 duimen lang en 35 duinen middellyns op de 
helft, beftaat uit een gröot getal van de zoo 
even gemelde blaasjes, die geel van koleur, by- 
nad rond van omtrek; aan den binnen kant een 
weinig hol, aan de buiteníte zyde wat: verhee- 
ven, doorgaands lugtig op een gehoopt, meetft 
zydelings aan elkander vaftgeweeven zyn, en ’c 
een een weinigje over het ander heen liggen, 
zoo nogtgns, dat 'er overal genoegzaame tuf- 
fenruimtens en openingen zyn, en alle de blaas- 
jes gemeenfchap met het water hebben. Nood- 
zaaklyk is (opdat ik dice hier kortlyk aanmerke) 
deeze tuflenruimte om plaats te geven aan de 
‚opzwelling der blaasjes, die naar evenredigheid 
van ’t ryp worden der jonge Kinkhoornen ge- 
fchied, als ook om de eindelyk voor den dag 
koomende Diertjes eenen vryen uitgangk in de 
Zee te bezorgen. 
Elk blaasje is een famenweeffel, dat uit twee 
taaje vliezen beftaat , waarvan het buitenfte ’% 
dikfte en fterkfte is; geflootén met een klapje, 
het welk op den beneden rand van ’t blaasje den 
uitgangk opent voor de uitgebroede jongen, die, 
naar ik gifle, doorgaands omtrent het midden 
van February, of, naa harde winters, in Maart 
of April voor den dag koomen. Immers dit Ei- 
jêr- 
/ 
