556 _ - VooRBEELD VAN. EENE GELUKKIGE » 
met kleine witte-Kopjes, uitbraken -juift op de 
tekens die ‘er waren overgebleeven ‚ter plaatfe , 
daar de Hond zyne Tanden ingedrukt hadt, bo= 
ver op haar Hand: maar deeze Puiften verdwee- 
nen heel gaauw. HE, Ji 
Nu keer ik weder tot de. ed a 
Op Saturdag den 27 July ’s morgens, omtrent 
vyf Uuren na dat de Maan was-vol geweeft;, 
“werdt dit jonge Vrouwsperfoon, kort nadat zy 
van de Markt was thuis gekomen , «eensklaps 
bevangen met Pyn in haaren derden Vinger, en 
boven op de Hand, net op de plaatfen daar zy 
was gebeeten. Dit kwam haar aan’, (heeft zy in’ 
vervolg verhaald „)- even of ’er-eenig Snydend 
Werktuig fchielyk in deeze plaatfen werdt ge- 
fooken, en door het Vleefch rytende voort- 
ging, langs haaren Arm, opwaards, tot aan den 
Schouder ; van daar overdwars naar de Keel fchie- 
tende, alwaar het fchéen op te houden, en zyne- 
grootfte kragt in ’ werk te ftellen; brengende „ 
naar zy zig verbeeldde, zekere. groote zelf- 
ftandigheid voort, welke zy dagt dat haar de 
Keel toefloot , en haar ieder oogenblik verworg- 
de. Zy fehreeuwde luidkeels, dat zy ftikken- 
zou, en greep het voorfle gedeelte van- haaren 
Hals en Keel, *t welk zy vaft hieldt, als-”t ware: 
om te beletten dat hetzelve toegeflooten. werde 
en voor te komen, dar zy op ftaande voet ver- 
fmoorde. _ Van dien tyd af kon zy ’t gezigt van 
Water niet verdraagen, ja zelfs ’t geraas niet 
van ’ gene uit eene Pomp, die buitenshuis was 
_ ne- 
| 
