650 BEGEHEE TING VAN DEN 
de digft ‘bygeleegene groene weide, en rufte sr 
omtrent anderhalve minuut, voordat zy weder- 
om toevliegende háar beminde Rendier alsvoo- 
ren op de hielen volgde. 
Des morgens en avonds, als de Rendic- 
ren, “uitgemolken zynde, in de weiden gedree- 
ven wierden, gaf het my eene aangenaame ver- 
toóning, de honden, de Laplandfe herders, en: 
Rendieren onder elkander te zien twiften. 
De Rendieren namentlyk liepen dikwils wel 
zes of negen maalen rondom het hutje van den 
Laplander, eer zy, om te gaan! weiden, na dien 
kant gedreeven konden worden, werwaarts de 
herder koers zette. Het Rendier wilde tegen 
den wind op, maar de herder in tegendeel 
‘voor den windaf, met de kudde. Ondertuffen 
kon ik’nu begrypen, dat de Reën waarfchynlyk 
deeze reden voor haare houding hadden, dat na- 
mentlyk, indien zy den herder onder den wind 
volgden, zy veelligt deeze laftige vlieg tot haar 
onaffcheidbaare metgezellin zouden hebben; 
doch, zo zy tegen den wind inliepen, zy te eer- 
der dit diertje, áls moetende dan ook met te- 
“genwind worftelen, afmatten, en op deeze wy- 
ze van deszelfs onvermoeide liefde eenige ont- 
heffing gevoelen zouden. De herder van den 
anderer kant vreesde, dat de Reën, tegen 
wind vân hem afteopende, de weiden verliezen 
en den gantfen dag, gelyk meermaalen gebeurt , 
pierewaajende heromzwerven zouden „ zonder 
dat temant haar by kon blyven; hopende in te- 
gen= 
