( '9) 



Theramenem (1). Hicenim, cum a collegis invitatus esset, ut sumeret, 

 quem vellet, at non honestum, inquit, mihi esse videtur, eos, qui op- 

 timates audire velint, sycophantis injusliora facere; hi enim vitam adliuc 

 reliquerunt, quibus opes adimebant, nos vero nihil mali committentes 

 occidemus, ut eorum pecunia potiamur , quod quo pacto omni syco- 

 phantarum facinori non est injustius (2)? Nihilo tamen minus decem 

 comprehenderunt , inter eosque duos inopes, ut speciem prae se ferrent, 

 hsec non lucri causa, sed civitatis ergo fieri, et se paratos esse ad oinnia 

 rite exsequenda (3). Licet vero eo tempore decem tantum delegerint , 

 postea tamen inquilinorum opulentissimorum , ab iis interemtorum , nu- 

 xnerus ad sexaginta crevit (4). In inquUinis iis, qui furorem avaritiam- 

 que tyrannorum experti sunt, fuit Lysias, orator subtihssimus, venus- 

 tissimus, quem sequi non pcenitebit, simplicissime atque elegantissime 

 narrantem, quae sibi fratrique suo Polemarcho philosopho, misere mor- 

 tem oppetenti, acciderint (5). Quamvis enim ahoquin is sit, qui rebus 

 fictis germanam quamdam veri speciem addere mirifice possit (6) , ( quod 

 sine dubio in Theramene fecit ) , hsec tamen facti enarratio sola est ex 

 iis, quse hujus quidem generis ad nos pervenere, in qua talis invenitur 

 accuratio in exponendis rebus singulis, qualem vult historia (7) ; ex eis 

 praeterea esse videtur, quae fortassis exaggeratione minus indigerent. 



Tyranni igitur, distributis inter se aedibus, alii has, alii illas petunt. 

 Illi , qui ad comprehendendum Lysiam , cum Polemarcho in clypeis fabri- 

 candis operam exercentem , proficiscebantur , hunc domi suee hospites 

 convivio excipientem invenerunt, quibus amotis, iilum Pisoni tradidere, 

 caeteri ad officinam profecti mancipia descripsere. Lysias, ut periculum 

 subterfugeret , Pisonem interrogavit , an se vellet , pecunia accepta , 



(i) Lysias, ibid. 



(2) Xenoph. ibid. § 22. 



(3) Lysias, ibid. p. 195. 



(4) Diod. XIV, 5. 



(5) Plut. de esu camium, 1. 1. qui enim hic memoralur, idem est, Taylore judice., in 

 Vita Lysiae, p. 46, in nota c. 



(6) Vid. Nob. Mitfordius, c. c. p. 64. 



(7) ldem monet Gilliesius, y. d. in 0. 1. p. 101. 



