( » ) 



Islo jgitur die, quem ad Theramenem e medio lollendum destinave- 

 rant Tyranni, arcessitis juvenibus, quos maxime audaces esse existima- 

 bant, atque cum pugionibus, qnas sub alis ferrent, assistere sibi jussis, 

 senatum convocarunt. Postquam autem aderat Tberamenes, assurgens 

 Critias, tyrannorum princeps, acerbissima et virulentissima oralione in 

 eum invectus est, et capitis accusavit, calumnias calumniis cumulans , 

 excusataque caedium frequentia, quam scilicet necessitas mutata? reipu- 

 blicae forma; posceret, dixit: » Eum esse praesentis statiis eriminatorem 

 et inimicum infensissimum , licet in illo administrationis partem ipse 

 cum caeteris ultro suscepisset ; restituendae porro reipublicse popularis 

 esse studiosissimum; hominem varium, inconstantem; in abroganda de- 

 mocratia et inducendo promovendoque CCCC virorum imperio fervidum, 

 ac rursus in evertendo horum imperio, atque in populum iterum con- 

 ferendo, principem; in omni statu turbidum, inquietum, rerum novan- 

 darum appetentem ; nuper iniquum atque improbum accusatorem inno- 

 centium ducum ob non servata caesorum apud Arginusas corpora, cujus 

 criminis ipse erat reus; facinorosum, indignum qui diutius viveret, cui 

 si parsuri sint judices , sese et rempublicam esse eversuros." — Huic 

 animo magno et intrepide respondit Theramenes, ac, larva caeteris ca- 

 lumniis detracta , et criminibus in Critiam sociosque retortis , palam pro- 

 fessus est: » Neque impotentis popularis imperii, infimeeque plebis po- 

 tentiae vitia , neque exlegis paucorum dominatus violentas injustasque 

 actiones unquam probare se potuisse , sed legitimo moderamini utroque 

 in statu studuisse." Ita denique se defendit ac peroravit , ut senatus 

 admurmurans haud obscura benevolentiae signa edere videretur. Quod 

 quum animadvertisset Critias, intelligens , si senatui de hujus vita de- 

 cernere relinqueret, eum evasurum; quod si fieret, ipsum in vitas peri- 

 culo versari : homo improbus , ad collegas XXX viros progressus et 

 breviter cum iis loquutus, e curia exiit, jussitque eos, qui sicis erant 

 accincti , ad cancellos , quibus circumsepta erat curia , senatus in con- 

 spectum venire. Tum ingressus rursum , oratione ad senatum versa : 

 » Equidem, senatores! inquit, eum prassidis munere recte fungi exis- 

 timo , qui suos circumveniri non patiatur , quam ob rem et ipse hoc 



