<5o) 



expers, ne pedem quidem porta extulit(l), sed in medio civium miser- 

 rimorum erat, » et lugeutes patres consolabatur, et desperantes de re- 

 publica exhortabalur , et divitibus opes suas metuentibus exprobrabat 

 serain peiiculosae avaritise poenilentiam ; et imitari volentibus maguum 

 circumferebat exemplar, cum inter triginta dominos liber incederet (2)". 

 Adeo etiam indignatione commotus erat propter injurias , quibus cives 

 suos aflici videbat, ut sibi temperare non potuerit, quin aliquando cru- 

 delitatem Critise ac caeterorum obliquis verbis perstringeret. Antistheni 

 enim dixisse ferunt: »Num quid te pcenitet, quod in vita nihil magnum 

 necjue spectabile consequuti sumus, quemadmodum videmus in tragcedia 

 describi reges, Atreos illos et Thyestas , et Agamemnones et iEgisthos? 

 Nam illi obtruncati in tragoediis et mala fercula coenasse et comedisse 

 ubique produntur : nemo vero poetarum eo progressus est audaciae 

 atque impudentiae, ut porcum mactatum in drama introduceret (3)". 

 Alio tempore discipulis se mirari dixit, si quis boum pastor, armenta 

 sua quotidie minuens et deteriora faciens, malum se esse armenlarium 

 non confiteretur : Miror autem magis, inquit, si quis civitati prasfectus, 

 dum quotidie cives de medio tollit aut pejores reddit, non erubescat, 

 neque existimet, se pravum esse et improbum reipublicae gubernatorem (4). 

 Haud defuerunt, qui viri dicta, taraquam totidem crimina, ad Critiam 

 sociosque deferrent. Ab his jam antea maxime adversus Socratem lege 

 erat cautum , ne quis dicendi artem doceret (5). Jam vero , his auditis , 

 Critias et Charicles , privatis etiam rationibus Socrati offensi (6), hunc 

 ad se arcessivere, eique legem ostenderunt; cum vero tyrannorum vultu 

 non conturbatus , sine timore solita erga eos uteretur ironia , salsa illa 

 et acuta , tandem eum dimittere coacti sunt ; ad posterius praeterea sibi 

 delatum, Socratis dictum alludens, Charicles, caveret, interminatus est, 

 ne et ipse aliquando gregem minueret (7) ; et fortassis eum interfecis- 

 sent, nisi brevi eorum potestas dissoluta fuisset (8). 



(i) Cicero ad Atticum, VIII, ep. 2. (2) Seneca, detrano. animi , c. 3, 1. 1, p.352. 



(3) AZlianus, var. hist. II, 11. (4) Xenop/i. Mem. Socr. I, c. 2, § 3i, 53. 



(5) Xenoph. Ibid. § 3i. (6) Xenoph. Ibid. § 29, 3o. Auctor Ep. Socr. ep. 7. p. i3. 



(7) Xenoph. I. 1. § 33 - 38. Cf. Luzac, iu Or. 1. p. 33 ad 37, et p. 126. 



(8) Plato in Apol. Socr. p. 122 , ed. cit. 



