(42 ) 



ne quid rerum nccessariarum in Piroeum inferretur. Ita rursus brevi 

 tempore magna rerum apud Piraeenses diliicultas esse ccepit: urbani vcro, 

 Lysandro freli , niagnos iterum anitnos sumseruut (1). Rebus ita proce- 

 dentibus, Lacedsemoniorum reges, cuin invidia contra Lysandrum slimu- 

 lali, quod is, rebus hisce feliciter ad exitum perductis, magnam sibi 

 gloriam paraturus, et Atbenas, iterum quasi captas , tamquam suas ha- 

 biturus csse videretur, tum eliam quod Sparlam apud Graecos male audire 

 inlelligerent , ut alter ipsorum susciperet expeditionem, statuerunt. In 

 seutentiam ilaque suain traduclis tribus epboris, Pausanias cuni magnis 

 copiis profectus est, verbo quidem contra populum pro tyranuis, re vera 

 autem ad comprimendum bellum , ne amicorum ope Atbenas denuo in 

 suam redigeret potestatem Lysander (2). Eum socii omnes sequuti sunt, 

 praeter Boeotos et Corintbios : hi enim aiebant, existimare se , conlra 

 jurisiurandi religionem fulurum, si adversus Atbenienses arma ferrent, 

 qui fcedus neutiquam violassent. Id vero ideo faciebant , quod auimad- 

 verterent, velle Lacedaemouios suam in poteslatem et obedientiam redi- 

 gere agrum Atticum. Pausanias igitur castra posuit in campis litorab- 

 bus, Piraeum circumjacentibus a septentrione , Academiam versus , ac 

 cornu dextrum ipse tenebat, Lysander cum stipendiariis copiis sinistrum (3). 

 Huc simulac venisset, quidam ex oplimatibus, Diognetus cum Eucratis 

 et Nicerati, a tyrannis occisorum, bberis, advenisse dicilur, et Nicerati 

 fibo Pausanise genibus imposito, admoto etiam Eucralis filio, regi caete- 

 risque adstantibus narravisse, quali fortuna pueri illi essent usi, atque 

 obsecravisse Pausaniam, ut suppetias ferret, ac posnas reposceret ab iis, 

 qui populum injuria opprimerent. E quo praesertim teiupore Pausanias 

 misericordia populi exsulis permotum se prsestitit, atque huic sludere 

 coejnt, caeteris Lacedaemoniis bas puerorum calamitates tamquam exem- 

 plum trigintaviralis improbitatis proponens. Hinc etiam factum fuisse 

 videtur, quod oblata sibi a tyranuis hospitii dona accipere noluerit, a 

 populo vero et exsulibus acceperit (4). 



(i) Xenoph. § 29. 



(2) Xenoph. 1. ]. Diod. ilud. Plut. 1. I. 



(3.) Xenoph. § 3o. — Cf. idem III, 5, § 5, de Thebanis, Coriutliiisque Pausaniam sequi, 

 nolentibus. (4) Ljsias adv. Poiiuchum, p. 322, se q^ 



