(8) 



annotatio. Sub Christianis Imperatoribus Romanis et liberi homines po- 

 tuerunt torqueri. 



TOPICA. 



In hoc hbello multa occurrunt verba Grseca, quae Cicero, quantum 

 fieri possit, Latine reddidit, ne Latinus sermo inferior Grseco videretur. 

 Et in hunc sensum intelhgo ea loca, ubi gloriatur lingua Graeca Latinam 

 non esse pauperiorem, quod nimirum Graeci nullum haberent verbum, 

 quod non apte Latino verbo posset exprimi. 



DE ORATORE. 



Lib. I. 



Cap. 4. 



^itque ut omittam Graeciam — omnium gentium praestiterunt. 



Totum hunc locum indicandum duxi. Continet autem brevem elo- 

 quentice apu-d Romanos historiam , et paucis in eo verbis declaratur , 

 quantum Romani hac in re Graecis debeant (conf. Ruhnhenii Oratio 

 de Graecia arlium ac doctrinarum inventrice Opuscul. Tom. I. in 

 primis pag. 110 haec verha : sed quis Graccis — ingenue fatetur). 

 Merito Cicero Alhenas vocat omnium doctrinarum inventrices, (conf. 

 Creuzeri Oratio inauguralis. Lugd.-Batav. 1809 passim ) in quibus 

 summa dicendi vis et inventa sit et perfecta. — Deinde confitetur 

 Romanos Oratores ante Graecorum Romam adventum, tantum consecutos 

 esse quantum ingenio et cogitatione possent. Post autem, auditis ora- 

 toribus Gnsecis, cognitisque eorum literis, adhibitisque doctoribus, in- 

 credibile quodam dicendi studio flagrasse. 



Primus Grrecus, qui Romse docuit, fuit Crates Malleotes (A. 588 ab 

 U. C. ): verum eloquentia Romana, quamvis initio rudior, nala demum 

 censenda est tempore legalionis trium illorum nobilissimorum philosopho- 

 rum , Diogenis, Critolai et Carneadis (A. U. 599). Ab his Romani 

 edocti sensim mehores Oratores evasere. 



Quod autem in iiiie hujus loci addit Cicero, ingeuia popularium 



