( i4) 



In fine periodi Ronianorum consuetudinem laudans, Graecorum insti- 

 tutum de pragmaticis perstringit. Videtur id jure facere : nam illud in- 

 stitutum minus dignum erat legum majestate, earumque venerationem 

 apud populum minuere debebat. — ( De Jctorum Romanorum auctori- 

 tale, -virosque fuisse probitate et dignitate conspicuos vid. Cl. den Tex 

 in Orat. Inaug. Amstelod. 1821.) 



Quod autem extremo loco addit, abunde probat Ciceronem Graecorum 

 ingenium rite perspexisse, ideoque seque de iis judicare potuisse. 



DE ORATORE. 



Lib. II. 



Cap. 1. 



Magna nobis pueris , Quinte frater — ne sine omni quidem sapientia 

 jlorere unquam et praestare potuisse , etc. 



Hoc caput , quod pame totum indicandum duximus , primo obtutu , 

 non prorsus proposito nostro inservire videtur; verum si id accuratius 

 inspiciamus, abunde inde patebit , primum , quanti jam inde a tenera 

 setate studia Graecorum fecerit Cicero ; deinde quam ingrati multi 

 summi homiues apud Romanos fuerint erga doctores suos , ut ne ab 

 illis quidem se qnidquam didicisse videri voluerint. Crassus v. g. non 

 tam existimari volebat se non didicisse , quam illa despicere , et Ro- 

 manorum hominum in omni genere prudentiam Graecis anteferre. 

 Quod quam ingratum sit , unusquisque sentiet. — Facile enim est in- 

 venta superiorum oratorum amplificare , suoque et populi sui ingenio 

 accommodare. Constat autem primos apud Romanos oratores (et quot 

 alii in plurimis artibus doctrinisque ! ) , qui quidem excelluerint , quo- 

 rumque in numero Crassus certo principem tenet locum, Literis Graecis 

 eruditos ad tantum demum fastigium pervenisse. Hoc tum aliunde, tum 

 abunde ex ipsis Ciceronis scriplis certo certius novimus. 



Insitum autem Romanis fuisse odium rerum Graecarum, eosque sua 

 longe omnibus externorum populorum anteposuisse , patere mihi videtur 



