( '5) 



ex eo, quod addit Cicero: ^tntonium ne nosse quiclem Graecos videri 

 voluisse. Hoc autem loco suam non declarat sententiam Cicero quo- 

 niam iis, quse de Crasso et Antonio attulit, narratis, sic pergit : Quo- 

 rum consilium quale fuerit, nihil sane ad Jioc tempus. 



Cap. 3. 

 Sive ut ille pater eloquentiae de se Isocrates scripsit ipse, etc. 

 Debitas Isocrati tribuit laudes Cicero. 



Cap. 4. 



Tum ille, ego, mehercule , inquit Caesar, ex omnibus Latinis 

 verbis — aut non necessariis argutissime disputare. 



Quod hoc loco de ineptia Graecorum disserit Cicero e persona Crassi 

 non nimis urgendum est. Respicit enim eos sui temporis GrEecos, qui 

 otio abutentes, ad maxime inanes et pueriles disputatiuneulas se eon- 

 vertebant, et gravissimas res levissimo modo tractabant. Sic enim hic 

 intelligenda videntur verba : hoc vitio (ineptia) cumulata est eruditis- 

 simailla Graecorum natio: quae autem sequuntur, Graecos huic vitio ne 

 nomen quidem imposuisse, hasc prseter veritatem dicit Cicero. Est enim 

 Graecum verbum, quod vim Latini ineptus exprimit, sc. xKxipos (i. e. 

 proprie is, qui, quid poslulet tempus, non videt); est preeterea aliud 

 verbum aweifOKU^og. 



Extremo loco iterum Sophistas eorumque seetatores merito carpit , quod 

 de rebus difficillimis, aut non necessariis, argutissime solerent disputare. 



Cap. 5. 



Tum Catulus , ne Graeci quidem, inquit — Otium autem, quod 

 dicis esse , assentior, etc. 



Apparet ex hoc loco, Ciceronem, ubi Grsecorum levitatem et loqua- 

 citatem carpit, inprimis aetatis suae Graecos vituperare. Bene enim dis- 

 tinguit inter clara et magna veteris Graeciae lumina et istos nugatores, 

 quorum tunc magnaefat copia', quique se hominum auribus inculcarent. 



