( '7) 

 sit, non autem credibile est; videtur potius Antonio tribui, ut personse 

 probabilitas servaretur (conf. cap. 1 hujus libri). Fieri quidem polest, ut 

 pauci extiterint philosophorum Grascorum libri, qui lecturos indicibus 

 deceperint, quod fuerint inscripti de rebus notis et illustribus de virtute , 

 de justitia, etc. , quique propter angustas et concisas disputationes fere 

 intelligi non possent ; verum plerique ii hbri argumenti philosopbi, quos 

 Graecorum habemus superstites, nequaquam obscurius scripti sunt, quam 

 pollicetur inscriptio. — In nullo enim non Xenophontis libello locus e 

 philosophia ita tractatur, ut facile possit intelligi: minus igitur vitium 

 hoc obtinuisse videtur, quam quidem dicit Antonius, neque tamen eo 

 vacabant Stoici vetustiores. 



Cap. 18. 



Nec mihi opus est Graeco aliquo doctore — sed pueros , aut 

 adolescentes docere conantur. 



Romani in omnibus rebus , quae ad vitam civilem pertinent , usum in- 

 primis requirebant, quod egregieex hoc loco patet, ubi merito Phormionis 

 illius stultilia perstringitur. Minime autem universe culpandi erant Grseci 

 doctores, quod de arte dicendi praecepta darent, praesertim si hoc facerent 

 (quod in fine additur) pueris et adolescentulis. 



Notandum verbum decantare proprium esse hac in re. Simihter enim 

 supra Lib. I, cap. 23, cantilenam ex scholis. 



Cap. 19 et 20. 



Erras Catule , inquit uintonius — invictos viros efficit, non 

 difficilius arte conjuncta. 



Longior locus, qui tamen totus erat indicandus. Initio dicitur, Graecos 

 neminem Romanorum quidquam intelligere arbitrari , quod sane tempore 

 Catuli et Antonii, qui florebant circa A. U. 660 et etiam postea ita sese 

 habuisse credibile est; nec prorsus injuste. Quales enim Romanos nove- 

 rant Graeci? vi armorum devicti experti erant optimos eos esse milites. 

 Sed propter contemtum, quo pulcherrima illa artis opera, statuas, vasa, 

 tabulas pictas, alia, adspiciebant , et propter summam ignorantiam, qua 



