( '9) 



Eadem de causa contemnit orationis dislributionem in exordium, nar- 

 rationem cet. De quo eadem Talere videtur excusatio. 



Quod autem addit , quod perperam ea exordii et narrationis propria 

 esse statuissent, quse per universam orationem essent observanda , in eo 

 partim aeque, partim inique judicare videtur, collato Crassi sermone cap. 

 79, 80. De exordio enim, oratorem in eo studere oportere, ut judicem 

 faciat benevolum, atlentum, docilem, haec quidem et Crasso 1. c. et mihi 

 quoque videntur in cursu orationis melius effici posse. 



De narratione vero quod prsecipiunt, cam apertam et verisimilem esse 

 debere , Crassus ipse agnoscit perspicuitatem in narratione cum diflicilio- 

 rem esse, tum majore periculo negligi. Non igitur sine causa rhetores 

 voluerunt ei virtuti in illa orationis parte prsecipue operam dari. 



Veri autem similitudinem narrationis esse propriam ait Csesar ex sen- 

 tentia Ciceronis, (vid. Nauta Comment. p. 53.) cap. 66 § 2 et cap. 64. 

 Itaque etiam hoc non inutiliter prasceperunt , quomodo verisimihs fieri 

 posset narratio. 



Quae porro sequuntur inde a verbis : omninoque in hoc; in iis videtur 

 aliquid Cicero tribuisse personae Antonii , abborrentis ab arlificio. Vera 

 ejus et eequior sententia cognosci potest e cap. 32. 



Cap. 36 et 37. 



Plus enim te operae Graecis dedisse rebus — imminuit enim et 

 oratoris auctoritatem et orationis fidem, etc. 



Iterumh. 1. affertur exemplum , quo probatur Romanos universos mi- 

 nime studiosos fuisse literarum Grsecarum, quas debitis tamen laudibus 

 effert Antonius, et suae personae convenienter loquitur conf. cap. 1 $ 4- 



Quae de Numee sapientia in constituenda republica jactantur, duobus 

 prope seculis ante a Romanis cognita, quam eam Graeci natam esse sen- 

 serint, amplificata sunt. Si enim illam sapientiam constituendae civitatis 

 intelhgit Pythagorse pbilosophiam (et alio vix referri possunt; cum civi- 

 tas Atheniensium jam diu inde a Theseo exstitisset, et ipso Numa longe 

 esse antiquior) si igitur Pythagoram duobus prope seculis post Numam 

 vixisse scribit, vereor ne temporis intervallum nimis augeat ; siquidem 



