( «) 



Pythagoras, licet admodum de ejus aetate dubitetur, secundum verisfmi- 

 lem computationem vixisse creditur circa annum A. G. 580, Numa autem 

 anno 679 mortuus est. 



Quse idtimo loco memorantur, ostendunt fuisse tamen nonnullos inter 

 Romanos egregii Grascorum artibus atque doctrinis deditos, verum eos 

 omnia, cjute didicissent, ad vitam practicam retulisse. 



Cap. 54. 



Ego vero, inquit Caesar, omni de re facetius — quare mihi nullo 

 videtur modo doctrind ista res posse tradi. 



Plane facio cum Cicerone , et nimio Graecorum scribendi studio tribuo , 

 quod et de facetiis praecepta scriplis mandare voluerint. Merito Attici 

 citantur, qui facetiis et ita dicto Attico sale maxime excellebant. Notus 

 est praeterea Siculorum %upiivTia-/j!.6s. 



De hujus Ciceronis autem judicii aequitate judicare possemus, si libri 

 illi Greecorum de facetiis vel ipsi superessent, vel a veteribus memora- 

 rentur. Vide, quae dixit Corradus de Quaestura pag 74 > disputationem 

 hanc Csesaris magnopere laudans. 



Cap. 66. 



Ut ille M. Cicero, senex — ut quisque optime Graece sciret, ita 



esse nequissimum. 



Ex hoc loco, quamquam minus proprie huc pertinente, obiter tamen 

 observare possumus, non Ciceronem solum, sed etiam avum ejus et 

 omnino Romanos illo tempore ita de Graecis sensisse, eorum mores et 

 literas plebi nocere. 



Cap. 84. 



Nec illud tertium laudationum genus — Graecorum more, si quos 

 velimus , laudare possimus, sit a nobis quoque tractatus is locus. 



Graecorum multae antiquitus ferebantur laudationes; nonnullae etiam 

 funebres, quarum paucae et non uisi duae germanee nostram tulerunt 



