(al ) 



setatem ; altera Thucydidis ex persona Periclis ; altera Platonis in dialogo 

 Menexeno, ubi Aspasia inducitur narrans Socrati orationem funebrem, 

 quam ipsa Pericli composuisset. Supersunt et duse aliae, altera Demos- 

 tlienis, altera Lysiae, sed utraque spuria. 



De laudationibus apud Romanos conf. Cicero in Bruto cap. 16. 



DE ORATORE. 

 Lib. III. 

 Cap. 11. 



Sedhanc dico suavitatem, quae exit ex ore : quae quidem, ut apud 

 Graecos — nec tam bene , quam suauiter loquendo , facile superabit. 



Quee de suavitate Atheniensium sermonis dicuntur, ita iis erant pro- 

 pria , ut ne ab alio quidem Grseco posset addisci. Cujus insigne exemphun 

 est magnus ille philosophus Theophrastus ( vid. Cicero in Bruto cap. 46.). 



Plurimi quidem rhetores ac philosophi , quibus tempore Ciceronis 

 Athenae florebant , erant peregrini , ut Arcesilas ex Aeolia , Cratippus 

 Mitylenseus, Antiochus Ascalonita, Antipater Tyrius , e Rhodo Panffitius 

 et Molo, Posidonius ex Apamea : neque tamen nulli Athenienses erant- 

 certe Polemo et Philo: ut paulo iniquius hoc loco Cicero judicasse vi- 

 deatur. 



Per quantum autem tempus hanc tantam snavitatem retinuerint 

 Athenienses, inde patet, quod Cicero memorat sua setate eruditissimos 

 homines Asiaticos a quovis Atheniensi indocto non verbis, sed sono vocis 

 nec tam bene, quam suaviter loquendo, superari solere. 



Quee de conditione literarum Athenis suo tempore docet Cicero , nimis 

 vera sunt. Exstincta enim libertate, sensim, ut apud omnes gentes fit, 

 verus atque incorruptus literarum succus interierat. 



Cap. 14 et 15. 



Est enim eloquentia una quaedam de summis virtutibus — omne 



tempus atque aetates suas consumserunt. 



Quod judicium h. 1. de eloquentice genere Lycurgi, Pittaci et Solonis 



