(2 7 ) 



Notandum autem Thucydidem ab eo dici auctorem locupletem conf. 

 ad locum de Orat. lib. II. cap. 13. 



Cap. 13. 



Et Graeciae quidem oratorum partus atque fontes — Khodii saniores 

 et ^tticorum similiores. Sed de Graecis hactenus , etc. 



Recte judicare videtur Cicero de conditione eloquentiae apud Graecos, 

 prseter Athenienses. Nunquam celebratus est Orator Argivus, aut Corin- 

 thius, aut Thebanus: mullo minus etiam Lacedsemonius. His autem pos- 

 tremis ideo laudem eloquentise abjudicat, quoniam brevitas illa, quam 

 Menelao tribuit Homerus (xaD/sa: fikv, ccMx ftdAx ^cysug) sit quidem 

 lausin aliqua parle dicendi, nempe in narratione (de Orat. lib. n. cap. 80) 

 neque tamen is, qui ea sola excellit, neque potest copiose dicere, nomen 

 oratoris mereatur. Est ea constans Ciceronis sententia, unde et copiam 

 dicendi pro universa eloquentia ponit supra cap. 7 , et infra cap. 36 

 (add. de Orat. lib. n. cap. 27 extr.) 



Jam si hsec sententia vera sit, profecto non fuerant Oratores Lace- 

 daemone, ubi praecipua laus erat, ea, quse dicere vellent, quam brevis- 

 sime posse dicere. 



Oratores in Graecis insulis, quos summis laudibus effert, praesertim in- 

 telligere videtur Rhodios: in quibus erat Apollonius Molo. 



Asiaticos oratores magis se conformasse ad Orientalium mores, neque 

 claros fuisse illa salubritate Atticae dictionis et quasi sanitate, ex historia 

 literarum constat. 



Caf. 36. 



Quam multi enim jam oratores — . cum Graecorum gloria Latine 



dicendi copiam aequatam. 



Patriae amantius, quam verius, narrare videtur Cicero in Antonio et 

 Crasso Latine dicendi copiam cum Graecorum gloria aequatam fuisse. — 

 Ex omnibus, quae de Antonio et Crasso ad nostram pervenerunt notitiam, 

 verequidem dixisse videtur, eos fuisse Oratores celeberrimos ; saltemapud 



