( =3 ) 



Romanos, veruni eos Demosthenis aut Hvperidis Lysiaeve attigisse vim 

 atque elegantiam, veliementer dubitamus. Valde autem dolendum est, 

 iiullas eorum orationes aetatem tulisse. 



Pracclara variorum scriptorum testimonia de eorum dicendi facultate 

 collegit Cl. Thorbecke in Comment. de Cicer. Sen. de Orat. p. 27, 31. 

 (Traj. ad Rhenum praemio ornata anno 1822.) 



Cap. 45- 



Ejusdemfere ternporis — ut paene ^dttico stilo scriptae esse videantur. 



Prudenter admodum voculam paene hoc loco adjecit Cicero. Manifestum 

 est autem etiam hinc, quanti Graecas literas fecerit pater eloquentiaeRomanae. 



Cap. 73. 



Tum Brutus , ^4mice, hercule , inquit, et magnifice — id aut 

 ereptum illis est, aut certe nobis cum illis communicatum. 



Summojure haec laus debetur Ciceroni, quam ei tribuerat Caesar; mi- 

 nus autem modeste illud ipse refert , quamvis e persona Bruti. Quo 

 euim uno vincebantur Romani a victa Greecia (copia scilicet, ut cogitata 

 prasclare eloqui possent) hoc illis quidem minime ereptum est a Cicerone, 

 sed procul omni dubio, magna saltem ex parte, cum Romanis commu- 

 nicatum. 



(In tragica autem poesi Romani Graecis semper remanserunt inferiores. ) 



Cap. 90. 



Commentabar declamitans — nisi Graece dicerem, neque corrigi 

 possem, neque doceri. 



Est hic locus petitus e narratione, quam ipse suornm studiorum his 

 capitibus tradit Cicero. Duie autem rationes, quas affert , propter quas 

 Graece declamitare soleret, seque probabiles videntur. Prior autem tacite 

 probat, Ciceronem persuasum sibi habuisse, Graecam orationem, propterea 

 quod plura ornamenta suppeditaret , consuetudinem similiter Latine di- 

 cendi sibi attulisse. Et sane ditior et copiosior est Lingua Graeca , quam 

 Latina, veluti infra videbimus. 



