(3o) 



Cap. 30. 



Ipsa illa pro Roscio juvenilis redundantia — quam multa sunt 

 nostra ; eaque, etc. 



Gloriatur quodammodo de se Cicero , se multitudine scriptorum Grae- 

 cos superasse, qui tamen otio abundarent. Fieri potest; nullins sane Ora- 

 torum GrBecorum tot superstites habemus oraliones, quot Ciceronis. 



Cap. 38. 



Nec unquam is, qui audiret, incenderetur — dicebat melius , quam 



scripsit Horlensius. 



Illud dicendi genus tractans Cicero , quod vulgo patheticum vocant , 

 in hoc se ipsvim (sunt ipsa illius verba) perfectum diceret, si ita judi- 

 caret, nec in veritate, ut dicit, crinien arrogantiae extimesceret : uteretur 

 exemplis Romanorum, qui in eodem genere excelluerint, si ulla re- 

 periret, vel Graecis, si deceret. Quare aulem non decuit? Credo, quia 

 longas e Graecis oratoribus periodos in libro Latino Grsece afferre ab 

 ejus temporis consuetudine abhorrebat. Versus quidem Grsecos interpo- 

 nebant; item breviores sententias, ut in Epistolas ad Atticum: sed illud 

 nunquam a Romano videmus usurpatum esse. Dicat aliquis Ciceronem 

 exempla quaedam ex iis orationibus Latine reddere potuisse; sed de eo 

 ne cogitasse quidem videtur, siquidem ardens oratio , quam memorat,vel 

 optima versione expressa, necessario restinguitur, et de vi sua tantum 

 amittit, ut exemplo quidem inservire nequeat. Et hinc Latinis dicit , 

 non Romanis , ut non modo gens genti, sed lingua linguse opponatur. 



Cap. -51. 



Nimis enini insidiarum ad capiendas aures adhiberi — Et apud 

 Graecos quidem jam anni prope quadringenti sunt , cum hoc 

 probatur; nos nuper agnovimus. 



Quantopere nunierosam verborum structuram secuti sint, et quam 

 clare atque dilucide orationes pronunciaverint Grasci oratores, ex hoc 

 quoque loco patet , ubi id summopere laudat Cicero , Romanosque ad 

 imitandum incitat. 



