(5, ) 



DE FINIBUS. 



Lib. I. Cap. 3. 



Ego aulem satis mirari non queo , unde hoc sit — vel copiosae vel 

 elegantis ornatus defuit. 



Annolavit in scholis ad hunc locnm smnnms Wyttenbachius : » Hoc 

 » aliquoties pronunciat Cicero , perperam et immerilo , nimio patria- 

 » rum rerum amore deceptus : conf. de Fin. lib. III. cap. 2, Tuscul. 

 » Disput. lib. II. cap. 15, lib. III. cap. 5. de Leg. lib. I. cap. 9." 



Sane, quidquid dicat Cicero, qui tam bene linguam Graecapa callebat, 

 certe in boc non verum vidit, quamquam saepe in hanc sententiam dis- 

 seruerit, Latinam linguam locupletiorem esse Graeca. — Quot enim 

 verbis utuntur Latini , quae plane sunt Graeca , et uno verbo Latine ex- 

 primi prOrsus nequeunt ! Cujus rei non pauca in ipso Ciceroue occurrunt 

 exempla. — Quam concinna apud Grsecos sunt omnia, quam rotunda, 

 quam apte et facile composita inter se vocabula ! Quantus diversarum 

 in verbis formarum numerus ! Qualis prsepositionibus inest facultas ad 

 nova verba componenda! Quam feliciter, quae volunt, exprimunt ! Quibus 

 omnibus quam sint inferiores Latini, vident illi, qui utramque linguam 

 intelligunt. 



Quam locuples praeterea est lingua Grseca dialectis tam variis atque 

 multiplicibus, quas Latini non babent? quem non illse nitorem , quem 

 non in dicendo suavitatem gravitatemque concihant? Quid enim Attica 

 purius? quid Dorica gravius? quid Jonica mollius? Sed non amplius de 

 re minime ambigua est disputandum , et Graecis palma maximo jure tri- 

 buenda est. 



Lib. II. Cap. 19. 



Contineo me ab exemplis , Graecis hoc modicum — sed dies me 



deficiet. 



Annotavit clar. Wyttenbacbius : » Cicero haec per invidiam de Grae- 

 » cis dicit, ut et ipse et alii Romani solent. ^dtqui Graeci multi pro- 

 » ferre poterant exempla civium suorum, qui pro patria voluntariam 



