( «4 ) 



ant simpliciter magis , 



dV ) d>V i . ) ,,. 



qlium nempe a non sit nulla. Ergo licebit in determinalionem curvae 



PP, loco combinationis aequationum (1) et (2), adliibere combinationem 



requalionum (1) et (3). Sed quo magis ct decrescet, curva PP accedenle 



ad curvaru TT, superficies ITH'H' expressa per aequationem (3) verget 



continuo ad superficiem HHH , etposito ct = o in aequatione (3), mutatur 



(IV 

 baec a?qualio in banc simpliciorem -^- = o. Ergo curva TT delineata 



in superficie MMM quae respondet ad valorem A constantis, praebebitur 



duabus sequationibus 



v dV 



V = °> dJ = °- 



Si igitur eliminatur A ex eis, aequatio exinde oriunda in x, j, z, 

 erit sequatio snperficiei MMM quaesitae. Haec demonstratio desumpta est 

 ex aunalibus Gcrgonii. 



§ III. Antequam ad secundum caput transeatur , subjicienda hic 

 adbuc sunt quaedam praecepta dioptricae quae pro theoria causticarum 

 necessario requiruntur, et denique definiendum quid per causticas sit 

 intelligendum. Primo de praeceptis. 



1° Punctum quodvis luminosum in medio quocumque positum, quo- 

 quoversus radios emittit , quorum directio constans est, atque rectilinea 

 tamdiu , quamdiu medium, in quo mersum est punctum radians , non 

 linquunt, vel transeunt in medium aliud, sed homogeneum et ejusdem 

 densitatis. Ast si duo media differant densitate, radius luminosus ex uno 

 in alterum intrans, accedit ad normalem vel ab ipsa recedit, prouti 

 medium quod intrat plus minusve quam medium quo exeunt, est den- 

 sum ; tandem si ambo media et natura et densitate discrepant , radius 

 accedit ad normalem , in illo medio quod validius in lumen agit , sive 

 majori vi refrigendi pollet, et vice versa. 



2° Docet experientia ladium incidentem, et radium refractum , semper 

 in eodem plano , ad superliciem incidentias normah , esse sitos (1 ) , et 



(i) Secundum hocce principium iuvesligulionem curvae causlicse mirum iu modum faci- 





