(38) 



ad axem (fig. 15 ) , imo ipsi occurrere ad latus dextrum centri C (fig. 15) , 

 et iam quisque animadvertit radios refractos parallelos transitum eflicere 

 radiorum refractorum divergentium ad radios refractos convergentes. 



Oportet igitur ut consideretur et examinetur positio radii incidentis ad 

 refractum parallelum respondentis, pro tribus casibus, 1° scilicet, quando 

 punctum luminosum P extra peripheriam , 2° quando inlra, 3° quando 

 in ipsa peripheria dirimenti ponitur, vel tandem quando collocatur in 

 ipso centro quse ultima hypothesis est ndmodum notabilis. 



Itaque in ultima relationum (3) qua; respondet ad radios refractos pa- 

 rallelos, \ocop ponatur valor supra inventus, et reperietur post reductiones 

 nonnullas n'a' — «■-/>' a' ( n' - i ) - p' 



COSK = ■ = (4) 



2ap iap v' 



qutequidem sequatio conditio est generalis quae requiritur pro radiis re- 

 fractis parallelis. 



Quum in hac aequatione, distantia o est indeterminata , necesse est 

 ponantur tres hypotheses sequentes 



i» o«(ra*- i)-j> 5 > o unde ay -> % '\ cosuy o et u < - . . (5) 



p «• 



2° a* ( rv - i ) - f>* = o unde a = n , _ y , cosu = o, et u = — . . (6) 



3° a* (n* - i ) - p" < o unde a < ^j, cosu < o et u > - . . . . ( 7 ) 



Hi sunt limites valorum distantiae a et anguli u qui respondent ad 

 radios incidentes qui refringuntur parallele ad axim. 



Quando nunc consideratur prima harum hypotheseon, (fig. 17), facile ex 

 ea concludi potest, constituto puncto luminoso in A', posito prseterea punc- 

 tum incidentiae cui respondet radius refractus parallelus , cadere inter A et B , 

 radium incidentem AI' infra se habere radios incidentes quorum refracti sunt 

 divergentes, dum supra se habet radios qui post refractionem convergunt. 



iEqualitas (6) si consideratur, ex ea deducitur a = p aut a < p , i. e. 

 ponit punctum luminosum in interiori parte circuli refringentis, et quum 



eodera tempore locum habet sequalitas u — ~ , exinde deducitur 



