( i4) 



^^,,^ %,-^W» V-i-kV-WVWV * - * V V VVVV^vitV-V V%\1* VVVV V V V WV. V V VV>. v-vv-v» WW VH ^ <I WW W»\% l«VV4«\ 



PARS PRIMA. 



DE FIDE JUDICIARIA, SIVE DE CERTITUDINE AD 

 CONDEMNANDUM REQUISITA. 



§ 1- 



Quanti sit momenti certitudinis determinatio ad extruendum 

 probationum systema. 



Jn introduclione ad hanc quaestionem quam mihi tractandam proposui, 

 firmissimis fundamentis stabilire conatus sum, quod judex neminem, 

 cujuscumque tandem delicti accusetur, ad ullam pcenam condemnare 

 possit, nisi de ejus culpa, quem condemnat, plenam sibi fidem compara- 

 verit, id est, nisi de ejus delicto sit certus. Jam vero, quum doctrina de 

 delictorum probalione nihil aliud sit , quam doctrina de mediis quibus 

 fides ad condemnandum requisila eflicitur, quumque illa media perspicue 

 monstrari nequeant, nisi prius ipse finis accurate fuerit determinatus ; 

 manifestum est, in limine nostri operis primam nobis quBestionem sese 

 offerre, qusenam sit natura ejus certitudinis, et quibus notis certissime 

 possit dignosci. Ista nimium neglecta, vel saepius perverse definita qusestio 

 tanti momenti est, ut eo aliquatenus referre non dubitem, quod nulla sit 

 juris pars, in qua legum latores atque interpretes, vel secum ipsi vel 

 cum sana ratione magis aperte pugnare videantur, quam doctrina de de- 

 lictorum probalione. 



Alii enim nihil tam veriti, quam ne scelus impunitum maneret, nec 

 de periculo innocentium satis solliciti , quemlibet probabilitatis gradum 

 certitudinis nomine decoravere , quasi , ne pcena scelestum desereret , 

 omnes reos damnari voluissent, et revera quandoque eorum acerbitas in 



